Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Νέοι Κανόνες της ΕΕ για την Διασυνοριακή Κληρονομική Διαδοχή



Οι εθνικές διατάξεις περί κληρονομικής διαδοχής διαφέρουν σημαντικά από το ένα κράτος μέλος στο άλλο (π.χ. ως προς την ιδιότητα κληρονόμου, τις κληρονομικές μερίδες, τη νόμιμη μοίρα, την έκταση της ελευθερίας σύνταξης διαθήκης, τον τρόπο διαχείρισης της κληρονομιάς, την έκταση της ευθύνης των κληρονόμων για χρέη του κληρονομηθέντος, κ.λπ.). 

Στις διασυνοριακές υποθέσεις κληρονομικής διαδοχής, είναι αναγκαίο να προσδιοριστεί το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να επιληφθεί της υπόθεσης, καθώς και το εφαρμοστέο δίκαιο.

Σημαντικό βήμα για τη διευκόλυνση των διασυνοριακών κληρονομικών διαδοχών υπήρξε η θέσπιση, στις 4 Ιουλίου 2012, νέων ενωσιακών κανόνων οι οποίοι έχουν σχεδιαστεί για να απλουστεύσουν την αντιμετώπιση των νομικών πτυχών μιας διεθνούς κληρονομικής διαδοχής από τους πολίτες. Οι νέοι αυτοί κανόνες εφαρμόζονται στην κληρονομική διαδοχή αυτών που αποβιώνουν από τις 17 Αυγούστου 2015 και μετά.

Ο κανονισμός διασφαλίζει ότι μια διασυνοριακή κληρονομική διαδοχή αντιμετωπίζεται συνεκτικά, βάσει ενός δικαίου και από μια και μόνο αρχή. Κατ’ αρχήν, τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο οι πολίτες είχαν την τελευταία συνήθη διαμονή τους έχουν διεθνή δικαιοδοσία να επιληφθούν της κληρονομικής διαδοχής και θα εφαρμοστεί το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν το δίκαιο της χώρας της οποίας έχουν την ιθαγένεια ως δίκαιο που θα πρέπει να εφαρμοστεί στην κληρονομική διαδοχή τους. Με την εφαρμογή ενός δικαίου από μια και μόνο αρχή σε διασυνοριακή κληρονομική διαδοχή αποφεύγονται παράλληλες διαδικασίες με ενδεχομένως αντικρουόμενες δικαστικές αποφάσεις. Επίσης, διασφαλίζεται ότι οι αποφάσεις που εκδίδονται σε κράτος μέλος αναγνωρίζονται σε όλη την Ένωση χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικασία.

Ο κανονισμός καθιερώνει επίσης το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο. Αυτό το έγγραφο το οποίο εκδίδεται από την αρχή που επιλαμβάνεται της κληρονομικής διαδοχής μπορεί να χρησιμοποιείται από τους κληρονόμους, κληροδόχους, διαχειριστές της κληρονομίας και εκτελεστές διαθήκης, για να αποδεικνύουν την ιδιότητά τους και να ασκούν τα δικαιώματα ή τις εξουσίες τους σε άλλα κράτη μέλη. Το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο μόλις εκδοθεί, θα αναγνωρίζεται σε όλα τα κράτη μέλη χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικασία.

Στις 9 Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή εξέδωσε εκτελεστικό κανονισμό για τη σύνταξη των εντύπων που θα χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο του κανονισμού για την κληρονομική διαδοχή:

- Word(346 Kb)
- PDF(827 Kb)

Μεταξύ αυτών των εντύπων περιλαμβάνεται το ευρωπαϊκό κληρονομητήριο:

- Word(215 Kb)
- PDF(503 Kb)


Η δικτυακή πύλη θα προσφέρει σύντομα τη δυνατότητα ηλεκτρονικής συμπλήρωσης αυτών των εντύπων.

Η Δανία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχουν στον κανονισμό. Ως εκ τούτου, οι διασυνοριακές διαδικασίες κληρονομικής διαδοχής τις οποίες χειρίζονται οι αρχές των εν λόγω τριών κρατών μελών θα εξακολουθούν να διέπονται από τους εθνικούς τους κανόνες.
Τα θέματα που αφορούν τη φορολόγηση κληρονομιών αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού.
Θα βρείτε πληροφορίες για τους νέους κανόνες κληρονομικής διαδοχής στο παρόν ενημερωτικό φυλλάδιο.
Μπορείτε να συμβουλευθείτε τις επίσημες κοινοποιήσεις των κρατών μελών που συμμετέχουν στον κανονισμό εδώ:

- κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 78(395 KB)
- κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 79(268 KB)


Για να συμβουλευθείτε τα ενημερωτικά δελτία που αφορούν το εθνικό δίκαιο και τις διαδικασίες για την κληρονομική διαδοχή σε κάθε κράτος μέλος επιλέξτε τη σχετική εθνική σημαία στην παρούσα σελίδα. Τα ενημερωτικά αυτά δελτία εκπονήθηκαν από το Ευρωπαϊκό Δικαστικό Δίκτυο για αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΔΔ-αστικές υποθέσεις) σε συνεργασία με το Συμβούλιο των Συμβολαιογραφικών Συλλόγων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (CNUE).

Ο δικτυακός τόπος Successions in Europe που προτείνεται από το CNUE, μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την κληρονομική διαδοχή σε 22 κράτη μέλη.

Εάν επιθυμείτε να βρείτε έναν συμβολαιογράφο σε ένα κράτος μέλος, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το εργαλείο αναζήτησης Εξεύρεση συμβολαιογράφου που παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε συνεργασία με τους συμμετέχοντες συμβολαιογραφικούς συλλόγους.

Οι εθνικοί κανόνες σχετικά με την καταχώριση διαθηκών σε μητρώο διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Σε ορισμένα κράτη μέλη, το άτομο που συντάσσει διαθήκη («ο διαθέτης») πρέπει να την καταχωρίσει σε μητρώο. Σε άλλα κράτη μέλη, η καταχώριση σε μητρώο απλώς συνιστάται ή αφορά μόνον ορισμένα είδη διαθηκών. Σε μερικά κράτη μέλη, δεν υπάρχουν μητρώα διαθηκών.

Εάν σας ενδιαφέρει το πώς θα καταχωρίσετε μια διαθήκη στο μητρώο διαθηκών σε ένα κράτος μέλος ή εάν επιθυμείτε να ελέγξετε εάν ένας αποβιώσας είχε συντάξει διαθήκη, μπορείτε να συμβουλευθείτε τα ενημερωτικά δελτία που εκπονήθηκαν από την Ένωση του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μητρώων Διαθηκών (ENRWA) και διατίθενται σε 3-4 γλώσσες. Τα εν λόγω ενημερωτικά δελτία εξηγούν πώς θα καταχωρίσετε μια διαθήκη στο μητρώο κάθε κράτους μέλους και δίνουν συμβουλές για την αναζήτηση διαθηκών σε κάθε κράτος μέλος.

Για τη διαχείριση αυτής της ιστοσελίδας υπεύθυνη είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στην παρούσα σελίδα δεν απηχούν κατ’ ανάγκη την επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Επιτροπή δεν αναλαμβάνει καμία απολύτως ευθύνη όσον αφορά πληροφορίες ή δεδομένα που περιέχονται ή αναφέρονται στο παρόν έγγραφο. Παρακαλείσθε να συμβουλευθείτε την ανακοίνωση νομικού περιεχομένου σχετικά με το καθεστώς πνευματικής ιδιοκτησίας που διέπει τις σελίδες των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.

Τελευταία επικαιροποίηση: 25/11/2015
πηγή


  ΕΛΕΓΧΟΣ 

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Οι Επιθέσεις στο Παρίσι με τη ματιά ενός ψυναλυτή



[…] Δεν στρέφονται ενάντια προς τον χριστιανισμό μόνο. Αυτή τη φορά νομίζω στρέφονται στη Γαλλία, η οποία βομβαρδίζει το ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αυτό είναι σχεδόν σίγουρο 

[…] Εκδικούνται τις δυτικές αξίες. Είναι απέναντι, είναι σαν να κάνουν πόλεμο στις δυτικές αξίες 
[…] Είναι παιδιά περιθωριοποιημένα και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία, στο να πολεμήσουνε τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, μέσα από το φανατικό Ισλάμ 
[…] Είναι πεπεισμένοι ότι τους αγαπάει ο αρχηγός τους γιατί τον υπακούουν απόλυτα. Μέχρι να θυσιάσουν και τη ζωή τους. Η ζωή τους, είναι λεπτομέρεια. Προτεραιότητα είναι το να τους αγαπάει κάποιος. 

Ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λυών και είναι ιατρικός υπεύθυνος του Οίκου Εφήβων της Λυών, μιλά με την σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή την χθεσινή τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι.
14 Νοεμβρίου 2015
η συνέντευξη δόθηκε 
στην Κρυσταλία Πατούλη

Κρ.Π.: Η κατάσταση θυμίζει αυτό που είπε ο Βίκτωρ Ουγκώ ό,τι «Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει»;
Κ.Ν.: Οι μορφές βίας, είναι παλιές και μόνιμες, της ανθρώπινης και της κοινωνικής ζωής. Βέβαια στα χρόνια μας, έχει πάρει κάποια ιδιαίτερη μορφή αυτή η βία.

Σας είχα πει παλιότερα για ένα φιλμ ενός Μαροκινού σκηνοθέτη που λέγεται «Τα άλογα του Θεού» που είναι επίκαιρο σε σχέση μ’ αυτό που συνέβη χτες, γι’ αυτά τα παιδιά που γίνονται ολοκαυτώματα, που είναι εκείνα που… πάνω τους καλπάζει ο Θεός, και αυτοπυρπολούνται μετά για να σκοτώσουν μαζί κι άλλους.


Και δείχνει αυτή η ταινία πως ζουν σε κάτι φτωχογειτονιές της Καζαμπλάνκας και είναι λίγο με ναρκωτικό και λίγο με κλέψιμο για να επιβιώσουν, και είναι μόνα τους, δεν έχουν καμία γονεϊκή συνοδεία, ώστε να περάσουν την εφηβεία ανακαλύπτοντας τον κόσμο και να προχωρήσουν προς τη ζωή των ενηλίκων με την επιθυμία να φτιάξουν κάτι.

Κάποια στιγμή τα πιάνει η αστυνομία, οπότε ορισμένα που πάνε φυλακή, η βία, η εκδίκηση, παίρνει γι΄αυτά μορφή φανατικά θρησκευτική: «Για να γίνει η κοινωνία σωστή πρέπει να καταστρέψουμε όσους την καταστρέφουν, δηλαδή τους άπιστους!» και γίνονται τα ίδια οι βόμβες για να σκοτώσουν αυτούς τους άπιστους…

Είναι τα παιδιά τα οποία έχουν βρει σαν λύση υπαρξιακή τελικά, να εγκαθιδρύσουν θρησκευτικές αξίες, πλέον. Αυτοθυσιαζόμενα, εννοείται.

Η χθεσινή επίθεση είναι από τις πιο εντελώς σοκαριστικές μορφές αυτής της βίας, από τις τελευταίες, γιατί προφανώς δεν είναι η τελευταία.

Είναι η προβληματική για την οποία μίλησα πρόσφατα εδώ στη Γαλλία για ένα θέμα με τίτλο: «Η ριζοσπαστικοποίηση της εφηβικής αμφισβήτησης», το οποίο κατά διαστήματα στην ιστορία παίρνει διάφορες μορφές. Τώρα έχουμε αυτή τη μορφή, τη ριζοσπαστικοποίηση μέσα από τη θρησκευτικοποίηση της νεολαίας. Γιατί αυτοί που αυτοθυσιάζονται, είναι νέα παιδιά. Είναι νέα παιδιά…

Κρ.Π.: Η επίθεση που έκαναν όμως χτες δεν είχε στόχο τους αλλόθρησκους, είχε στόχο όλους. Κι αυτό είναι πρωτόγνωρο, το να γίνονται τυφλές μαζικές δολοφονικές επιθέσεις προς όλους.
Κ.Ν.: Δεν στρέφονται ενάντια προς τον χριστιανισμό μόνο. Αυτή τη φορά νομίζω στρέφονται στη Γαλλία, η οποία βομβαρδίζει το ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αυτό είναι σχεδόν σίγουρο.

Κρ.Π.: Ένας μάρτυρας άκουσε να το φωνάζει ένας απ’ αυτούς.
Κ.Ν.: Και είπανε και το φωνάξανε, πως όλα γίνονται στο όνομα του «Αλά Ακμπάρ» που είναι η διακήρυξη όλων των μουσουλμάνων γενικότερα, αλλά αυτών που αυτοθυσιάζονται.

Το ίδιο συνέβη και λίγο πριν στην Βηρυττό. Είχανε πάλι την ίδια διαδικασία, επιτεθήκανε σε Σιίτες που πολεμούν μαζί με τις ομάδες του Ασάντ ενάντια στο ισλαμικό κράτος. Δηλαδή, αυτό που έγινε χτες είναι η προέκταση αυτού που έγινε και στην Βηρυττό.

Αυτός λοιπόν είναι ένας πόλεμος, ο οποίος συνεχίζεται με διάφορους τρόπους. Αλλά το βαθύτερο πρόβλημα γι’ αυτή τη νεολαία που φεύγει από τη Γαλλία και από πολλές χώρες της Ευρώπης για να πάνε να πολεμήσουν γι’ αυτό το ισλαμικό κράτος και μετά επιστρέφουν, είναι στο πλαίσιο, στο γενικότερο κίνημα της νεολαίας, που εδώ δεν βρίσκουν ιδανικά για να παλέψουν…

Κρ.Π.:μέσα στην κοινωνία, γιατί είναι περιθωριοποιημένοι, αποκλεισμένοι από την κοινωνία;
Κ.Ν.: Γενικά είναι παιδιά περιθωριοποιημένα και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία, στο να πολεμήσουνε τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, μέσα από το φανατικό Ισλάμ.

Πολλά παιδιά που φεύγουν από τη Γαλλία, και μετά επιστρέφουν για να πολεμήσουν εδώ πλέον. Αυτή είναι η πορεία.

Αυτά τα δύο αδέλφια που λίγους μήνες πριν σκότωσαν τους δημοσιογράφους του Charlie Hebdo (επειδή είχαν βλασφημήσει τον Μωάμεθ), είχαν πάει στη νότια Υεμένη για να εκπαιδευτούν δίπλα σε έναν ιμάμη και γύρισαν μετά στη Γαλλία για να βάλουν σε εφαρμογή όσα έμαθαν.

Αυτά τα αδέλφια λοιπόν, που σκότωσαν αυτούς τους δημοσιογράφους επειδή είχαν βλασφημήσει, από μικρά παιδιά δεν ζούσαν με την οικογένειά τους, τα είχαν βάλει σε ιδρύματα/ειδικά κέντρα, και μετά τα ανέλαβαν διάφορες ανάδοχες οικογένειες, και ήταν δυο παιδιά τα οποία δεν είχαν καμία κοινωνική ένταξη, καμία κοινωνική διαδικασία ενσωμάτωσης στην κοινωνία.

Και γι’ αυτό γυρίζω σε αυτό το θέμα, την ριζοσπαστικοποίηση της εφηβικής αμφισβήτησης. Αφενός μεν η εφηβική αμφισβήτηση η οποία είναι φυσική διαδικασία και μάλιστα απαραίτητη για τους εφήβους για να αμφισβητήσουν το πώς λειτουργούν οι κοινωνικές αξίες, πώς λειτουργούν οι κοινωνικές ομάδες, οι γονείς που παραιτήθηκαν από τα κοινωνικά ιδανικά, κ.λπ.

Και αφετέρου αυτή η αμφισβήτηση απαιτεί οι αμφισβητούμενοι (ενήλικες/γονείς/οικογένεια) να σταθούν απέναντι στους αμφισβητίες (εφήβους/νέους), άρα κοντά, να τους συνοδέψουν σ’ αυτήν την αμφισβήτηση, για να εξελιχθεί σε κοινωνική δημιουργία κατά κάποιον τρόπο και να μη γίνει μια στείρα σύγκρουση.

Και όταν αυτά τα παιδιά, δεν έχουν αυτή τη συνοδεία από τους μεγάλους, έτσι ώστε η αμφισβήτηση να πάρει δημιουργικές διαστάσεις, η μόνη λύση που τους προτείνεται σήμερα είναι να βρουν μια «θετή οικογένεια» μέσα από το θρησκευτικό πλέον περιβάλλον, στην οποία δίνουν τα πάντα για να γίνουν μέλη, και δίνουν ακόμα και τη ζωή τους. Αλλά όλη αυτή η προβληματική έχει αρχίσει από πριν, πριν από την ριζοσπαστικοποίηση.

Για παράδειγμα, σε μία πόλη δίπλα στη Λυών το φθινόπωρο του 2011, δύο νέοι πέρασαν από μια κοντινή γειτονιά σε μία άλλη και κάποιοι νέοι από εκεί τους είπαν κάποια άσχημα λόγια… Επειδή είχαν πάει μόνο δύο, έφυγαν και γύρισαν το βράδυ με την παρέα τους, τους επιτέθηκαν, έκαναν μακελειό και σκότωσαν δύο άτομα.

Το φαινόμενο αυτό της βίας που εξοντώνει την παραμικρή σύγκρουση, την παραμικρή διαφορά, είναι ένα φαινόμενο που πήρε διαστάσεις τρομερές στα σύγχρονα χρόνια.

Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση της εφηβείας, ευνοεί ιδιαίτερα –και όχι μόνον- τη μουσουλμανική αυτή προβληματική που έχει αναπτυχθεί. Γιατί στις δυτικές κοινωνίες οι μη ενταγμένοι κοινωνικά, είναι κυρίως νέοι μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς.

Κρ.Π.: Αυτά τα παιδιά που αναφέρατε, που τα αναλαμβάνουν ανάδοχες οικογένειες, οι ανάδοχοι γονείς τους είναι και εκείνοι μουσουλμάνοι ή είναι άλλης θρησκείας;
Κ.Ν.: Παλιότερα δούλευα στο Ινστιτούτο Οικογένειας, και έβλεπα πως οι ανάδοχες οικογένειες μπορεί να είναι και μουσουλμάνοι, μπορεί και χριστιανοί, μπορεί και άθεοι, κ.λπ. Εντάσσονται σε αυτή τη λειτουργία μετά από μια σχετική εξέταση που κάνουν οι κοινωνικοί λειτουργοί, εάν λειτουργούν καλά ως οικογένεια, τίποτε άλλο.

Κρ.Π.: Κι αυτό που λέει η Πιέρα Ολανιέ στον κάθε έφηβο: «Κατασκεύασε το παρελθόν σου, για να πατήσεις γερά ώστε να δημιουργήσεις το μέλλον σου; Αναρωτιέμαι, αν δίνεται σ’ αυτά τα παιδιά το δικαίωμα να έχουν ως αναφορά το παρελθόν τους, και πόσο σημαντικό είναι αυτό πιθανά, για όλα αυτά που συμβαίνουν…
Κ.Ν.: Είναι πολλά πράγματα που εμπλέκονται. Αλλά πάνω σε αυτό, έχω ένα παράδειγμα, ένα παιδί, γύρω στα 17, που είδα πρόσφατα με τους γονείς του -που έχει και εξαιρετικές συγγραφικές ικανότητες- ο οποίος έχει μητέρα από την Τυνησία και πατέρα Γάλλο.

Ήρθαν και με βρήκαν διότι το παιδί βρίσκεται σε ένα συνεχές παραμιλητό, λέει διάφορα παλαβά πράγματα και από ό,τι φαίνεται είναι μπλεγμένο, προφανώς ενταγμένο σε κάποια ομάδα, δεν ξέρουμε σε πιο σημείο, αλλά βρέθηκε με πολλά χρήματα στην τσέπη του.

Οι γονείς δεν ξέρουν τι γίνεται, τι κάνει, που είναι. Αυτό το παιδί, που έχει ένα όνομα γαλλικό: Πέτρος, αυτοαποκαλείται πλέον, Μοχάμεντ. Λέει στους γονείς του ότι είναι ισλαμιστής.

Με τη μικρή δουλειά που έκανα σε αυτό το μικρό διάστημα, και κάτι λειτουργεί καλύτερα, καταλάβαμε ότι ερχόμενη η μητέρα του στη Γαλλία, κατά κάποιον τρόπο έκρυψε την μουσουλμανική της ταυτότητα για να ενταχθεί στην οικογένεια του άντρα της. Και δεν είπε τίποτα, ούτε από τη γλώσσα της, ούτε από τη θρησκεία της, ούτε τίποτα από την ιστορία της. Και ο γιος της ως έφηβος, γίνεται ξαφνικά μουσουλμάνος, φανατικός, και με ένα παραμιλητό ότι θα εκδικηθεί, κ.λπ. Διηγείται, ότι σκότωσε ανθρώπους, κ.λπ.

Κρ.Π.: Ποια είναι η δική σας διάγνωση;
Κ.Ν.: Η διάγνωση είναι αυτή: Ότι το παιδί, πάει να διορθώσει, μέσω παραμιλήματος, την περιθωριοποιημένη και ξεχασμένη ιστορία της μαμάς του.

Κρ.Π.: Δηλαδή μιλάμε για έναν αποκλεισμό της ιστορίας της μητέρας, ο οποίος μοιάζει σαν ακρωτηριασμός της ψυχής της μητέρας του και του παρελθόντος της;
Κ.Ν.: Το παρελθόν της μαμάς του το οποίο έμεινε κατά κάποιον τρόπο ενταφιασμένο μέσα στη μικρή οικογενειακή ιστορία, το παιδί θέλει να το ξυπνήσει, και το ξυπνάει άγρια, με έντονους τρόπους.

Κρ.Π.: Γιατί έχει εμπλακεί πλέον με τη μοίρα της μητέρας, με την ύβρη που διαπράχθηκε, όπως μας τα έχουν πει και οι αρχαίοι με τις τραγωδίες, τι είδους καταστροφές δημιουργούνται από τις εμπλοκές των επόμενων γενεών, για να εξιλεώσουν τους προγόνους τους;
Κ.Ν.: Ναι, δεν μπορεί το παιδί να φτιάξει τη δική του ιστορία, χωρίς να ενσωματώσει σ’ αυτήν, την ιστορία των γονιών του. Οπότε φτιάχνει πράγματα εντελώς ξεκομμένα, ακραία, και χάνει και τον ψυχικό του ειρμό τελικά.

Κρ.Π.: Αυτοί οι έφηβοι που προσπαθούν να κατασκευάσουν το παρελθόν τους, την ταυτότητά τους για να ενταχθούν στην κοινωνία και να ριζοσπαστικοποιηθούν όπως όλοι οι έφηβοι στον κόσμο, δημιουργούν τώρα έναν πόλεμο ανείπωτης βίας, εντελώς πρωτόγνωρης, γιατί αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί, να γίνονται επιθέσεις ομαδικές όσο και τυφλές, σε ανθρώπους που κάθονται και απλά πίνουν το ποτό τους και μπορεί να είναι οποιασδήποτε θρησκείας. Πώς το εξηγείτε;
Κ.Ν.: Κοιτάξτε, εκδικούνται τις δυτικές αξίες. Είναι απέναντι, είναι σαν να κάνουν πόλεμο στις δυτικές αξίες, εκείνους που πίνουν, που τρώνε, που πάνε να δουν ένα θέαμα. Είναι διάφορες μορφές των άπιστων.

Κρ.Π.: Εκδικούνται τον δυτικό πολιτισμό;
Κ.Ν.: Ναι. Στο φιλμ που σας έλεγα, Τα άλογα του Θεού, αυτοί που γίνονται ολοκαυτώματα, πάνε και αυτοανατινάσσονται σε ένα μπαρ στο Μαρόκο, το οποίο λειτουργεί με δυτικές αξίες, με ποτά, με αλκοόλ, δηλαδή, όντως συμβολίζει τον δυτικό – υλικό πολιτισμό.

Εδώ, ίσως ορισμένες σκέψεις μας, πρέπει να στραφούν ακριβώς σε αυτόν τον υλικό πολιτισμό. Δηλαδή νομίζω ότι υπάρχει μια διάσταση η οποία δεν αναπτύχθηκε έτσι τυχαία σε αυτούς τους νέους.

Αφενός μεν η εφηβεία γενικότερα ρωτάει με την αμφισβήτησή της, και πολλές φορές την κρίνει και την κατακρίνει, ότι οι υλικές αξίες δεν αρκούν με τίποτα, να θρέψουν έναν νέο. Και γι’ αυτό γίνεται η επίθεση όλων αυτών των ριζοσπαστικοποιημένων πλέον, νέων.

Πού επιτεθήκανε στο παρελθόν; Στους δύο δίδυμους πύργους, δύο καθαρά εμπορικά κέντρα, σύμβολα των υλικών αξιών του δυτικού πολιτισμού.

Αυτό συνδέεται και με όλα τα παλιότερα που έχουμε πει. Η νεολαία στην εφηβική κρίση και στην εφηβική αμφισβήτηση, ξυπνάει και ρωτάει κατά κάποιον τρόπο με αυτή την αμφισβήτησή της το πώς λειτουργεί η κοινωνία, πάνω σε ποιες αξίες στηρίζεται, πως δένονται οι άνθρωποι μεταξύ τους, τι τους ενώνει;

Κρ.Π.: Και αυτή η μεγάλη βία, πως εξηγείται;
Κ.Ν.: Στην εφηβεία, είναι φυσιολογική. Η εφηβική αμφισβήτηση είναι φυσιολογική.

Κρ.Π.: Σε τόσο βίαιο και απάνθρωπο και ανείπωτο βαθμό;
Κ.Ν.: Όχι σε τέτοιο βαθμό. Αυτό συμβαίνει μόνον όταν η εφηβική αμφισβήτηση και ριζοσπαστικοποίηση, δεν συνοδεύεται από τους ενηλίκους. Όταν δεν έχουν απέναντί τους οι νέοι την παρουσία των ενηλίκων, την ουσιαστική συνοδεία των ενηλίκων, ώστε να γίνει μια διαλεκτική εξέλιξη της αμφισβήτησης με προοπτική μιας όχι μόνον ενσωμάτωσης κοινωνικής, αλλά ταυτόχρονα να αμφισβητήσουν και οι ίδιοι οι ενήλικες τις αξίες τους, που προτείνουν στους νέους. Και να ξαναδημιουργηθούν, να επαναπροσδιοριστούν τα θεμέλια των κοινωνικών δεσμών, των αξιών, κ.λπ.

Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, αυτό το πράγμα δείξανε. Υπάρχει και ένα ντοκυμαντέρ εξαιρετικό, λέγεται «Μία γερμανική νεολαία», που είναι γύρω από το πώς εξελίχτηκαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Στην αρχή ήταν νεολαίοι έφηβοι που αμφισβητούσαν την τρομερή φιλελευθεροποίηση, την καπιταλιστική, της γερμανικής κοινωνίας, και τους επιτίθενται οι αστυνομίες σαν να ήταν στην περίοδο των Ναζί. Δηλαδή, δεν ακούνε τίποτα από την αμφισβήτηση των νέων. Τελικά οι νέοι όταν αμφισβητούν, θέτουν ερωτήσεις για τα θεμέλια της κοινωνικής λειτουργίας.Όταν οι ενήλικες τους συνθλίβουν εντελώς, τελικά τι τους μένει; Τους μένει η ριζοσπαστικοποίηση και η βία.

Κρ.Π.: Πάνω σε αυτό, εδώ στην Ελλάδα, βγήκε ανακοίνωση με αφορμή την επέτειο του Δεκέμβρη της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, που την υπογράφει και ο Ρωμανός μέσα από τη φυλακή, στην οποία προτρέπονται οι νέοι ούτε λίγο ούτε πολύ, να βγουν και να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλα. Να σπάσουν βιτρίνες, να εμποδίσουν τη ροή εμπορευμάτων, κ.λπ.
Κ.Ν.: Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ο Ρωμανός και οι νέοι που θα τον ακολουθήσουνε δεν έχουν καμιά πεποίθηση ότι οι ενήλικες άκουσαν κάτι από αυτό που έγινε τότε, απ’ αυτό που σήμαιναν αυτά τα γεγονότα.Δηλαδή, πρέπει να συνεχίζεται ο διάλογος, και ένα είδος όπως έλεγα κοινωνικής αναγέννησης που φέρνουν οι νέοι.

Όλοι οι νέοι οι περιθωριοποιημένοι, που είναι στα διάφορα προάστια της Γαλλίας, έχουν μια λύση π.χ. να πουλάνε ινδική κάνναβη, και κάποιοι άλλοι τους προτείνουν λύσεις πιο «βαθύτερες» με την έννοια των θρησκευτικών αξιών, βλέπουμε ότι ορισμένοι πάνε προς αυτή τη λύση.

Κρ.Π.: Οπότε, πως θα κλείσετε τον προβληματισμό σε σχέση με το χθεσινό μακελειό στο Παρίσι;
Κ.Ν.: Ένα πράγμα είναι βέβαιο, ότι πρέπει να αμυνθούμε. Αλλά να αμυνθούμε από τι; Να αμυνθούμε από τη φθορά και την ατομικοποίηση στην οποία έχουν οι ίδιοι οι νέοι αποκλειστεί.

Δεν είναι μόνο να αντεπιτεθούμε στους νέους αυτούς, είναι πιο πολύ πώς να τους ενσωματώσουμε πριν γίνουν ριζοσπαστικοποιημένοι. Όταν γίνουνε, μετά πρέπει να γρηγορούμε… Αλλά αυτό γίνεται παρανοϊκό στο τέλος. Δεν είναι λύση αυτό, δηλαδή, αυτή είναι μια άμεση αυτοάμυνα. Αλλά η προβληματική η βαθύτερη είναι στο πώς αυτοί οι νέοι να μην αποκλειστούν κοινωνικά.

Κρ.Π.: Και είστε αισιόδοξος; Πώς βλέπετε τα πράγματα;
Κ.Ν.: Όχι δεν είμαι αισιόδοξος. Απαισιόδοξος είμαι. Βλέποντας τους νέους εδώ γύρω, είμαι απαισιόδοξος. Αλλά όντας απαισιόδοξοι δεν σημαίνει ότι σταματούμε να είμαστε σε εγρήγορση και να σκεφτόμαστε και να βλέπουμε πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την ανθρώπινή μας διάσταση, τη ζωή.

Αυτοί οι νέοι έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, είναι πλέον όργανα ορισμένων οι οποίοι τους στέλνουν να κάνουν κάποιες πράξεις, χωρίς οι ίδιοι να έχουν καμιά υποκειμενική κρίση για το τι κάνουνε.

Κρ.Π.: Κι αυτό από την ανάγκη τους να ανήκουν σε μία «οικογένεια»; Και σε μία ευρύτερη οικογένεια που είναι η κοινωνία;
Κ.Ν.: Βεβαίως. Ναι. Έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη, να τους αγαπάει κάποιος, να υπακούουν σε κάποιον για να τους αγαπάει, που σημαίνει ότι δεν έχουν καμία υποκειμενική διάσταση.
Είναι πεπεισμένοι ότι τους αγαπάει ο αρχηγός τους γιατί τον υπακούουν απόλυτα. Μέχρι να θυσιάσουν και τη ζωή τους. Η ζωή τους, είναι λεπτομέρεια. Προτεραιότητα είναι το να τους αγαπάει κάποιος.
Και καθώς η θρησκευτική εξήγηση τους δίνει και ένα μετά θάνατον πολύ ωραίο σχέδιο, δεν έχουν κανένα δισταγμό πλέον. Η προτεραιότητά τους είναι κάποιος να τους αγαπάει.
___________________________________________________________________



  ΕΛΕΓΧΟΣ 

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Έλληνες Πολιτικοί, ''Ποιός να Φταίει, μωρέ... Ποιός να Φταίει ?''


Δεν είναι πολύς καιρός που μια άγνωστη λέξη εμφανίστηκε στην Ελληνική επικράτεια. Με Αναιδή και πείσμωνα συμπεριφορά, επιμένει ότι ανήκει στην Ελληνική γλώσσα. 
- Δεν σε ξέρουμε...  Ανήκεις ή Ανήκες ? Μήπως πριν χρόνια και τώρα έχεις ξεχαστεί ? Τι να σου κάνουμε, δεν σε αναγνωρίζουμε, δεν σε ξέρουμε, της απαντάμε εμείς...
- Βεβαίως και είμαι ''ελληνίδα λέξη'' και πολύ ''χρήσιμη έννοια'' ειδικά στην πολιτική, μας απαντά με σίγουρο και στιβαρό ύφος.
- Ωραία αφού επιμένεις για διάλογο... Ποια είσαι... Πώς σε λένε ? την αποστομώνουμε εμείς.
- Υπευθυνότητα είναι το όνομα μου και μάλλον... Θάπρεπε να με ξέρετε.  Ο άνθρωπος πρέπει να έχει την ευθύνη των επιλογών του και των πράξεων του, αλλιώς καλύτερα να ανήκει σε άλλη κατηγορία έμβιων όντων... μας ανταπαντά αποστομωτικά με ήρεμη βαθιά φωνή.  Από την άλλη πλευρά κανονικά δεν θα έπρεπε να ακουστεί ούτε κιχ... 
Έλα όμως που ακούστηκε...  
- Τι είναι αυτά που μας λες ? Δεν σε είδαμε δεν σε ξέρουμε... ! 
Κόκκαλο η Υπευθυνότητα  θεωρεί περιττό να συνεχίσει τον διάλογο σε κλειστά αυτιά που δεν ακούν...  Καλύτερο για όλους ίσως θα ήταν να αποχωρήσει... 

Οι Έλληνες Πολιτικοί δεν πιστεύουν ότι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία έξη χρόνια -αλλά και πολλά χρόνια πριν- είναι υπεύθυνοι εκείνοι. 
Δεν έχουν την ευθύνη των επιλογών και των αποφάσεων τους για ότι συμβαίνει στην Ελλάδα !

Οι Έλληνες πολιτικοί αναγνωρίζουν ότι η χώρα έχει προβλήματα, αλλά, στην πλειονότητά τους δεν θεωρούν ότι η ευθύνη βαραίνει τους ίδιους και το κόμμα τους, σύμφωνα με έρευνα του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.
Αυτό προκύπτει από έρευνα που παρουσιάστηκε στην 4η Ημερίδα που διοργανώνει το Εργαστήρι Στρατηγικής Επικοινωνίας και Μέσων Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Πειραιά.

Ο ερευνητής του Advanced Media Institute του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου, Μάνος Τάκας, μελέτησε τα επίσημα πρακτικά της κοινοβουλευτικής συζήτησης της 14ης Αυγούστου 2015, ημέρας κατά την οποία ψηφίστηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, το Μνημόνιο ΙΙΙ.


Σύμφωνα με τον ίδιο, η κοινοβουλευτική συζήτηση επικεντρώθηκε έντονα σε επιθέσεις ανάμεσα στα κόμματα, με κύρια κατεύθυνση την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η συζήτηση για το "ποιος φταίει" επικεντρώθηκε κυρίως στο εάν η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ με τους εταίρους είχε αρνητικές επιπτώσεις στην Ελλάδα και σε ποιο βαθμό. Έτσι, παραγωγικό αίτιο των προβλημάτων θεωρήθηκε από πολλούς ομιλητές στο Κοινοβούλιο ότι ήταν οι κυβερνητικές αποφάσεις εντός εξαμήνου και όχι η πολιτική που ακολουθήθηκε από όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, οι περισσότεροι βουλευτές που έλαβαν τον λόγο κατά τη συζήτηση για το Μνημόνιο ΙΙΙ, επιχείρησαν από το Βήμα της Ολομέλειας να αναδείξουν την κυβέρνηση ως πρώτη αιτία για την κατάσταση της χώρας και για την υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο ΙΙΙ. Αυτό το επιχείρημα προβάλλεται στο 76,4% των συνολικών δηλώσεων. Το ίδιο το Μνημόνιο ΙΙΙ θεωρείται πρώτη αιτία για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μόλις από το 12,1% των ομιλητών, κάτι που, σύμφωνα με τον ερευνητή, υπογραμμίζει το «δεδομένο» της καταστάσεως, ότι δηλαδή τόσο το Μνημόνιο ΙΙΙ όσο και τα προηγούμενα Μνημόνια έχουν ενσωματωθεί πλέον στην πολιτική συλλογιστική. Ευθύνες αποδόθηκαν σε εξωκρατικούς παράγοντες σε ποσοστό 6,3%, στην προηγούμενη κυβέρνηση (3,4%), στη διακομματική κυβέρνηση (1,1%) ή σε άλλα αίτια (0,6%).

Όπως σημειώνει ο κ. Τάκας, τα κόμματα της αντιπολίτευσης έριξαν τους αντιπολιτευτικούς τόνους, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, προκειμένου να διασφαλιστεί η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη σε εκείνη την κρίσιμη περίοδο. Έτσι, κατά του Μνημονίου ΙΙΙ τάχθηκαν ορισμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, ενώ η πλειοψηφία του ελληνικού Κοινοβουλίου φαίνεται να έχει αποδεχθεί τα Μνημόνια ως πολιτική πρακτική.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα προβλήματα, τα οποία αναγνωρίζουν οι πολιτικοί δρώντες στην Ελλάδα, οφείλονται σε εσωτερικά αίτια (83,9%), που δεν σχετίζονται με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα (80,50%) και πάντως δεν σχετίζονται με τους ίδιους (91%).
Εν τέλει, σύμφωνα με την έρευνα, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μια χώρα με έντονα εσωτερικά προβλήματα, με σταθερά χαρακτηριστικά, τα οποία η συλλογιστική των Μνημονίων καλείται να λύσει και να αποτελέσει έναυσμα για την ανάκαμψη της χώρας.
____________________________________________________________________________
(πληροφορίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Σχόλιο:

Πάλι καλά που αναγνωρίζουν τα εσωτερικά αίτια... Γιατί θα μπορούσαν οι ευθύνες να βαραίνουν Αφρικάνικες φυλές των  Παπούα... ή κατοίκους των πάγων... ακόμα -γιατί να μείνουν απ' έξω;- οποιαδήποτε μορφή ζωής από άλλον πλανήτη.

Και βέβαια όταν λέμε ''εσωτερικά αίτια'', ΟΛΟΙ, πολιτικοί και μη, εννοούμε ΟΛΟΥΣ τους άλλους εκτός από ΜΑΣ. Ο καθένας αυτό πιστεύει για τον εαυτό του !

Πες μου τώρα ΕΣΥ τι περιμένεις  ?


  ΕΛΕΓΧΟΣ 

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Το μεγάλο Μυστικό της Αυτοκρατορίας... για να παραμείνει





Η Ρωσία οδηγήθηκε σε μία ακόμη παγίδα, επεμβαίνοντας στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής – αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει τη μεγάλη στροφή της υπερδύναμης, στην κατεύθυνση μίας παγκόσμιας οικονομικής αστυνομίας των αγορών.

Από τη συζήτηση διαρκείας ενενήντα πέντε λεπτών του Αμερικανού με το Ρώσο πρόεδρο, στο περιθώριο της συνόδου του Ο.Η.Ε. στη Νέα Υόρκη διαπιστώθηκε ότι, επρόκειτο για δύο διαφορετικούς ηγέτες δύο εντελώς ανόμοιων χωρών, οι οποίες ακολουθούν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες στρατηγικές.


Ειδικότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται πως δεν είναι πλέον πρόθυμες να αναλαμβάνουν πολιτικές, καθώς επίσης στρατιωτικές ευθύνες σε παγκόσμιο επίπεδο – επιλέγοντας το ρόλο μίας διεθνούς, μία οικουμενικής καλύτερα αστυνομίας, αρμόδιας για την παγκόσμια αγορά.

Το ενδιαφέρον τους χάθηκε προφανώς μετά τις αρνητικές εμπειρίες στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στη Συρία –ενώ έχουν στη διάθεση τους πολύ πιο αποτελεσματικά μέσα, τα οποία κοστίζουν σημαντικά λιγότερο.

Στα πλαίσια αυτά, είναι φανερό πως θα επιλέξουν να διαμορφώσουν ριζικά την εξωτερική τους πολιτική, παύοντας σταδιακά να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε παγκόσμιο επίπεδο – αντίθετα, θα παρεμβαίνουν ρυθμιστικά, χρησιμοποιώντας το πανίσχυρο οικονομικό και χρηματοπιστωτικό τους «οπλοστάσιο», το οποίο είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Περαιτέρω, όπως τεκμηριώθηκε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, οι αμερικανικές Αρχές ήταν εκείνες που ανάγκασαν τις ευρωπαϊκές τράπεζες, κυρίως τις γερμανικές, να αναλάβουν το μεγαλύτερο κόστος –οδηγώντας τες στην άκρη του γκρεμού (ανάλυση).

Όταν δε η Γαλλία τόλμησε να φέρει αντιρρήσεις στο θέμα των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, επιβλήθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες της (BNP) ένα θανατηφόρο πρόστιμο πολλών δις $, με τη δικαιολογία του Ιράν (σπάσιμο του εμπάργκο), με κίνδυνο να χρεοκοπήσει.

Κάτι ανάλογο συνέβη με την Ελβετία, τόσο όσον αφορά τις τράπεζες της, με την αιτιολογία της παροχής διευκολύνσεων στη φοροδιαφυγή των Αμερικανών Πολιτών, όσο και με την παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου (FIFA) – αφού οι έρευνες εναντίον της δεν δρομολογήθηκαν από τις ελβετικές Αρχές, αλλά από τις αμερικανικές.

Το ίδιο ακριβώς επαναλήφθηκε με το σκάνδαλο της Volkswagen (άρθρο) – όπου η απάτη με το λογισμικό, όσον αφορά τις εκπομπές ρύπων, δεν αποκαλύφθηκε από τις γερμανικές ή, έστω, από τις ευρωπαϊκές Αρχές, αλλά από τις αμερικανικές υπηρεσίες που είναι υπεύθυνες για το περιβάλλον. Εν προκειμένω, η ήττα κατά κράτος της κυρίας Merkel (άρθρο), θα επισπεύσει τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ – το οποίο είναι πλέον σημαντικά σπουδαιότερο από τη στρατιωτική συμμαχία για τις Η.Π.Α. (ανάλυση).

Εύλογα λοιπόν συμπεραίνει κανείς πως οι Η.Π.Α. δεν επιθυμούν πια το ρόλο της παγκόσμιας αστυνομίας αλλά, αντίθετα, της διεθνούς οικονομικής αστυνομίας, μοναδικής υπεύθυνης για την παγκόσμια αγορά – ενώ, όπως απέδειξε η συνομιλία των δύο προέδρων, του Αμερικανού με το Ρώσο, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης η πρωτοκαθεδρία της πολιτικής αποτελεί παρελθόν.

Όσον αφορά τώρα τις στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως αυτές της Ρωσίας σήμερα στη Συρία, όπου πολύ εκθειάζουν τον κ. Putin για την αποφασιστικότητα και την πυγμή του, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ανόητες επιδείξεις δύναμης – οι οποίες κοστίζουν πάρα πολύ ακριβά, ενώ σπάνια έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα.

Οι πολιτικές συνθήκες δε έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες, ώστε είναι σχεδόν αδύνατον να επιλυθούν με τη βοήθεια των διαπραγματεύσεων – γεγονός που σημαίνει ότι, το σημαντικότερο είναι πια η προώθηση των ιδίων συμφερόντων, απ’ ευθείας και μεθοδικά, μέσω των χρηματαγορών.

Στο πεδίο αυτό οι Η.Π.Α., ως η ισχυρότερη οικονομία του πλανήτη, με μία μεγάλη σειρά όπλων που δεν διαθέτει καμία άλλη χώρα (εταιρείες αξιολόγησης, επενδυτικά κεφάλαια, κερδοσκόποι, δολάριο, Fed, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Wall Street κλπ.), δεν αντιμετωπίζουν καμία δυσκολία να επιβληθούν παγκοσμίως – αφήνοντας σε χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα ή η Γερμανία τις ευθύνες για την ασφάλεια των περιοχών τους.

Η παγίδα και οι Η.Π.Α.


Συνεχίζοντας, όπως είπε ο κ. Putin αποχωρώντας από τη συνάντηση, «Ήταν μία έντιμη συζήτηση» – παρά το ότι δεν βρέθηκε μία έντιμη λύση για την τρομακτική καταστροφή που συντελείται στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή. Δεν βρέθηκε επειδή προφανώς δεν υπάρχει – ενώ οι προσπάθειες του Ρώσου προέδρου να τοποθετηθεί ξανά στο παγκόσμιο προσκήνιο, αναβαθμίζοντας το πολιτικό του προφίλ με τη βοήθεια των μαζικών αεροπορικών επιθέσεων, δεν θα τον ωφελήσουν καθόλου.

Αντίθετα, θα κοστίσουν πάρα πολύ στην ήδη αδύναμη οικονομία της χώρας του, ενώ θα αντιμετωπίσει την οργή των Ευρωπαίων – λόγω των προσφυγικών κυμάτων που θα συνεχίσουν να αυξάνονται, εισβάλλοντας σε όλα τα κράτη. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μία θετική εξέλιξη για τη Ρωσία, η οποία είναι αδύνατον να «τρέφεται» στο διηνεκές από την εθνική υπερηφάνεια που νοιώθουν οι Πολίτες της, αναπολώντας το ένδοξο παρελθόν τους.

Άλλωστε, όσο η κεντρική τους τράπεζα ανήκει στη Δύση (Bank Rossii), παραμένοντας μέλος της ελεγχόμενης από τη Fed κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), έχοντας το αποκλειστικό προνόμιο της έκδοσης χρημάτων, καθώς επίσης της νομισματικής πολιτικής, οι Ρώσοι είναι απόλυτα εξαρτημένοι – με την εξάρτηση τους αυτή να αυξάνεται από τις κυρώσεις, από το πολεμικό κόστος κοκ.

Αντίθετα οι Η.Π.Α., μόνο με το δολάριο και τη Fed, μπορούν να διατηρήσουν την ηγεμονία τους στον πλανήτη για πολλά ακόμη χρόνια – γεγονός που συμπεραίνεται μεταξύ άλλων από το ότι, υπάρχουν παγκοσμίως 60 τρις χρέη σε δολάρια (γράφημα), τα οποία εξαρτώνται απόλυτα από τις αποφάσεις της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας.





Είναι δηλαδή πέντε φορές περισσότερα από την ποσότητα δολαρίων που κυκλοφορεί (Μ2, 12 τρις $), έχοντας αυξηθεί κατακόρυφα μετά την έξοδο των Η.Π.Α. από τον κανόνα του χρυσού το 1971 – με αποτέλεσμα να έχει οδηγηθεί ο πλανήτης στην παγίδα τους, αφού δεν συνειδητοποίησε πως το αντίκρισμα όλων των άλλων νομισμάτων είναι πλέον το δολάριο και όχι ο χρυσός.

Μετέτρεψαν επομένως έμμεσα τα δολάρια, τα οποία μπορούν να εκδίδουν κατά το δοκούν, πληρώνοντας όσα χρέη θέλουν, σε χρυσό – όχι με τη βοήθεια των μετάλλων, όπως προσπαθούσαν ανεπιτυχώς οι αλχημιστές στο παρελθόν, αλλά με αυτήν των των τραπεζών, των υπολογιστών (ηλεκτρονικά χρήματα) και του χαρτιού (χαρτονομίσματα).

Ολοκληρώνοντας, θεωρώ σκόπιμη την παράθεση μέρους ενός κειμένου, το οποίο αφορά τις μεθόδους που χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα το διεθνές τραπεζικό καρτέλ, το οποίο εδρεύει στις Η.Π.Α.


Οι μέθοδοι του Καρτέλ


Η μέθοδος, με την οποία λειτουργεί το Καρτέλ, είναι ουσιαστικά εξαιρετικά απλή: Οι Η.Π.Α. εισάγουν πολύ περισσότερα εμπορεύματα, από όσα εξάγουν – οπότε τα δολάρια που τυπώνουν φεύγουν από το εσωτερικό της χώρας, με κατεύθυνση τις άλλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη (έτσι, μεταξύ άλλων, αποφεύγεται η υποτίμηση τους και ο πληθωρισμός).

Επειδή τώρα οι Η.Π.Α. αρνούνται από το 1971 και μετά να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους με χρυσό, οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να επενδύουν τα δολάρια που εισπράττουν και δεν ξοδεύουν (συναλλαγματικά αποθέματα) σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, καθώς επίσης σε άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.

Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι ένα κυριαρχούμενο από την υπερδύναμη παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο της επιτρέπει να ζει εις βάρος όλων των υπολοίπων κρατών – ενώ, για να μην διακινδυνεύσει τον ανταγωνισμό από ένα άλλο νόμισμα, κατασκεύασε το ευρώ (σενάριο), σε μία περιοχή προτεκτοράτο της, στην Ευρώπη, το οποίο ανήλθε πολύ γρήγορα στη δεύτερη θέση.

Συμπερασματικά λοιπόν, η άρνηση των Η.Π.Α. να εξοφλούν τα συνεχή ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους με χρυσό, υποχρεώνει τα άλλα κράτη να επενδύουν τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τους σε δολάρια, στα αμερικανικά ομόλογα (γράφημα) – οπότε ουσιαστικά να τα δανείζουν πίσω στο υπουργείο οικονομικών της υπερδύναμης, με αποτέλεσμα να αυξάνονται συνεχώς τα δημόσια χρέη της.



Επεξήγηση: Κύριοι κάτοχοι κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ (Μάρτιος 2000 – Σεπτ. 2014). Η αριστερή στήλη σε δις δολάρια Αμερικής.

Συμπερασματικά λοιπόν, το σύστημα είναι ουσιαστικά αυτόματο, μπορεί δηλαδή να διαιωνίζεται για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα – επειδή, εάν μία κεντρική τράπεζα, όπως για παράδειγμα η κινεζική, αποφάσιζε να πουλήσει τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, θα ήταν σαν να σαμποτάριζε την οικονομία της χώρας της, λόγω της ραγδαίας τότε πτώσης των τιμών τους.


Ο φόρος υποτέλειας

Φυσικά όλες οι κεντρικές τράπεζες, καθώς επίσης τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των χωρών που δανείζουν καταναγκαστικά τις Η.Π.Α., γνωρίζουν πως επενδύοντας τα χρήματα τους σε αμερικανικά ομόλογα μπορεί να τα χάσουν – επειδή η Fed «τυπώνει» συνεχώς δολάρια, εξασθενίζοντας αντίστοιχα τα συναλλαγματικά της αποθέματα.

Εν τούτοις, συνειδητοποιούν πως, εάν πάψουν να επενδύουν σε ομόλογα, τότε η αξία των αποθεμάτων τους σε δολάρια θα μειωνόταν ραγδαία – λόγω της εξτρεμιστικής υποτίμησης που θα προκαλούσε κάτι τέτοιο στο δολάριο. Η συνείδηση αυτού του κινδύνου φέρνει σε δύσκολη θέση τις περισσότερες κυβερνήσεις – ενώ εμποδίζει την κατάρρευση του δολαρίου, το οποίο θα γκρέμιζε μαζί του το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, οπότε και το διεθνές τραπεζικό Καρτέλ.

Ως εκ τούτου συνεχίζεται η ζήτηση τόσο για τα αμερικανικά δολάρια, όσο κι για τα ομόλογα του δημοσίου, παρά το ότι η αξία τους μειώνεται συνεχώς στο παρασκήνιο – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, οι ζημίες από τις επενδύσεις αυτές αποτελούν ένα είδος φόρου υποτέλειας στην Αυτοκρατορία.

Σε κάθε περίπτωση το σύστημα σήμερα, μετά από 45 σχεδόν χρόνια λειτουργίας του, βασίζεται στη βία – αφού το Καρτέλ στέλνει τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος δαπανά το 40% περίπου του παγκόσμιου μιλιταριστικού προϋπολογισμού, σε όλες εκείνες τις περιοχές, οι οποίες απειλούν τα συμφέροντα του, κυρίως δε το δολάριο. Όπως έχει αναφερθεί δε,

«Η επικράτηση του δολαρίου είναι αυτή που εξασφαλίζει την οικονομική επικράτηση των Η.Π.Α., θέτοντας στη διάθεση τους μία θεωρητικά απεριόριστη αγοραστική δύναμη –μέσω της οποίας μπορούν να διατηρούν στρατιωτικές δυνάμεις σε ολόκληρο τον πλανήτη, οπότε να επιβάλλουν τις συναλλαγές με δολάρια για όλα τα σημαντικά προϊόντα. Κυρίως δε στον τομέα της ενέργειας (πετροδολάρια), ελέγχοντας απολυταρχικά την υφήλιο».

Με απλά λόγια, η ηγεμονία του δολαρίου επιτρέπει στις Η.Π.Α. σπατάλες τεραστίου μεγέθους, κυριολεκτικά εξωπραγματικές, οι οποίες επιτρέπουν την παγκόσμια παρουσία του αμερικανικού στρατού – ο οποίος με τη σειρά του στηρίζει την ηγεμονία του δολαρίου.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, φαίνεται πως η στρατηγική της υπερδύναμης θα αλλάξει, με την χρησιμοποίηση των χρηματοπιστωτικών όπλων της αντί των στρατιωτικών – τα οποία κοστίζουν λιγότερο.

Είναι δε αποτελεσματικότερα, λόγω της εξέλιξης των υπολογιστών, καθώς επίσης της σπουδαιότητας του μεγέθους της οικονομίας της για τις εξαγωγές των υπολοίπων χωρών – ειδικά εάν αυξηθεί περαιτέρω, συμπεριλαμβάνοντας την Ευρώπη και τον Καναδά, με τη βοήθεια της δημιουργίας του οικονομικού ΝΑΤΟ.


Άρης Οικονόμου, Senior Analyst (finance & markets)
http://www.analystsforchange.org/


  ΕΛΕΓΧΟΣ 

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Αν ψηφίζονται τέτοιοι ''Αθωωτικοί Μανδύες'' πώς θα υπάρξει Δικαιοσύνη !



   Στο Αρχείο !


Στο αρχείο τέθηκε η δικογραφία για τα δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας προς τα κόμματα, όπως αποκάλυψε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Καραγιαννίδη, ο κ. Παπαγγελόπουλος ανέφερε ότι η δικογραφία για τα δάνεια της ΑΤΕ προς τα πολιτικά κόμματα μπήκε στο αρχείο, εξαιτίας της διάταξης του άρθρου 78 του ν.4146/2013, η οποία στην ουσία παρέχει ασυλία στους προέδρους, στα μέλη διοικητικών συμβουλίων και στα τραπεζικά στελέχη για μια κατηγορία δανείων.

Τον νόμο αυτόν ψήφισε εν μέσω θυελλωδών αντιδράσεων η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. 

Και σχολίασε: «Και κατά την άποψή μου, η προαναφερθείσα διάταξη γι’ αυτό ψηφίστηκε».

Ο κ. Παπαγελλόπουλος δεσμεύθηκε ότι «η σημερινή κυβέρνηση δεν πρόκειται να νομοθετήσει μέτρα που παρέχουν ασυλία σε οποιονδήποτε σαν τη διάταξη του άρθρου 78 του ν.4146/2013» και πρόσθεσε ότι η Εισαγγελία Εγκλημάτων Διαφθοράς ερευνά τα δάνεια της ΑΤΕ.

Απέφυγε πάντως, να δηλώσει εάν η τωρινή κυβέρνηση προτίθεται να φέρνει νόμο που να ακυρώνει αυτόν του 2013 που παρέχει ασυλία στις διοικήσεις των τραπεζών. 
Στην εν λόγω δικογραφία περιλαμβάνεται το πόρισμα ελέγχου δανειοδοτήσεων της πρώην ΑΤΕ από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.   


Στο αρχείο... τα κομματικά σκάνδαλα, τα οικονομικά εγκλήματα, με νόμους που ψήφισαν και ψηφίζουν οι εκλεγμένοι σας, τους... οι εκλεγμένοι όλων μας τέλος πάντων !

Το σχέδιο έχει ως εξής ο ''ύποπτος νόμος'' ψηφίζεται αλλά δεν εφαρμόζεται αμέσως... Μέσα στο χρόνο που κυλάει αλλάζουν κόμματα και πρόσωπα... υπουργοί, υφυπουργοί, όλοι οι υπεύθυνοι τέλος πάντων. 
Κάποια στιγμή που κρίνεται ως η κατάλληλη και ανάμεσα σε προκλητικούς βερμπαλισμούς για να τραβήξουν την προσοχή της ''καναλο-κατευθυνόμενης'' κοινής γνώμης, οι επόμενοι κυβερνήτες, προχωρούν στην εφαρμογή του ''νόμου''.  

Έχοντας πάντα την δικαιολογία... ''Μα είναι νόμος... μας δένει τα χέρια. Δεν φταίμε εμείς. Οι προηγούμενοι, οι κακοί''. Μία σκυταλοδρομία ασυδοσίας.

Μήπως έτσι δεν παραμένει και ο περίφημος βενιζελικός νόμος ''περί ευθύνης υπουργών'' ?
Πάνω από 15 χρόνια κανείς δεν τολμάει να τον πειράξει !  
Το χειρότερο για μας είναι ότι αυτός ο ''μικρός, μίζερος, πολιτικός κόσμος'' είναι δικό μας έργο !  
Στο Αρχείο... Στην Αστεία Χώρα που οικοδομήσαμε φάγανε, κλέψανε... κανείς δεν τιμωρείται! 


  ΕΛΕΓΧΟΣ 

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Η 'Σύνοδος Ανεξαρτησίας' δημιουργεί αντίβαρο στη 'Νέα Τάξη πραγμάτων'



Η 'Συμμαχία'

Στις 14 και 15 Ιούνη, στην Σάντα Κρούζ της Σιέρας, στη Βολιβία, συγκεντρώθηκαν 133 ηγέτες κι αντιπρόσωποι χωρών (μεταξύ αυτών η Κίνα και η Ινδία), όπου αποφάσισαν τη δημιουργία μιας συμμαχίας εναντίον της Νέας Τάξης πραγμάτων, των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της σκιώδους παγκόσμιας κυβέρνησης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, όπως και του ρόλου του ΟΗΕ.
Από το "PRESS-GR"
Σημειώνει ο Νίκος Κλειτσίκας


Τα αμερικάνικα κι ευρωπαϊκά ΜΜΕ έκαναν τα πάντα ώστε να εξαφανιστεί αυτή η... είδηση! Κι εκείνο που είναι πλέον φανερό, είναι πως στο "παιχνίδι" της απόκρυψης ειδήσεων έχουν μπει πολιτικά κόμματα και κινήματα που δήθεν εκφράζουν την ρεαλιστική "αριστερά".

Αφού έχει αποκαλυφθεί ο ρόλος της "σοσιαλιστικής" διεθνούς στην υπηρεσία των τραπεζιτών, έχουν μπει μπροστά εξαγορασμένα κόμματα, δήθεν ανανεωτικής, ή ρεαλιστικής αριστεράς.

Οι 133 χώρες συντονίζουν τις δυνάμεις τους, που επισήμως έχουν ονομαστεί: ‘Ομάδα των 77 και της Κίνας‘ (αν και στην πραγματικότητα συμμετέχουν 113 χώρες), ενάντια σ' όλους όσους προσπαθούν να ακυρώσουν κι αν δεν τα καταφέρουν να καθυστερήσουν την κίνηση.


Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο, του Ισημερινού Ραφαέλ Κορρέα, ο Ραούλ Κάστρο με μια χαρισματική οικονομική ανάλυση έθεσε ωμά το ζήτημα: 

"Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε μια νέα οικονομική και χρηματοδοτική πολιτική, έξω από τον έλεγχο των υπερασπιστών του νεοφιλελευθερισμού, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα*, τον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου που προσπαθούν να μας διαιρέσουν...".

Στη Σύνοδο των 133 χωρών επισημάνθηκε, η επίθεση που δέχονται από τις ΗΠΑ και τη μυστική υπηρεσία της CIA, δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και χώρες, όπως το πραξικόπημα στην Ουκρανία, η επίθεση στη Συρία κ.ο.κ.
Ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, έστειλε σαφές μήνυμα (το είδαμε μόνον στους Times of India): 

"Αν ο Ομπάμα συνεχίσει τις επιθέσεις εναντίον του λαού της Βενεζουέλας, είμαι σίγουρος πως μπροστά σ' αυτές τις προβοκάτσιες κι επιθέσεις, η Βενεζουέλα κι η Λατινική Αμερική, θα είναι ένα δεύτερο Βιετνάμ για τις ΗΠΑ"!

Το γενικό συμπέρασμα αυτής της Συνόδου Ανεξαρτησίας είναι η θέληση λαών και δημοκρατικών κυβερνήσεων να ενώσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη επικρατούσα σημερινή "παγκόσμια τάξη" και να επισημάνουν πως "η σημερινή αδικία κι εκμετάλλευση όχι μόνον δεν είναι 'νόμιμη', αλλά είναι και ανήθικη"!

______________________________________

* Φωτο: Museu-de-Arte Santa Cruz de la Sierra, Casa Municipal de La Cultura Raúl Otero Reiche



Σημείωση:

* Η Bilderberg έχει από καιρό προσπαθήσει να ιδρύσει ένα παγκόσμιο υπουργείο οικονομικών υπό τα Ηνωμένα Έθνη ως ένα βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση.
Σε άλλες άτυπες συνομιλίες, και άλλα ‘παιδιά’ της Bilderberg εξέφρασαν παρόμοια συναισθήματα.
«Η συριακή αντιπολίτευση δεν πρόκειται να αφεθεί ξεκρέμαστη» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών και παιδί της Bilderberg Τζον Κέρι, (βλ. και εδώ) σε μια συνάντηση στις 25 Φεβρουαρίου στο Λονδίνο. 

Σαφώς έκανε έκκληση στα αμερικάνικα στρατεύματα να βοηθήσουν τους αντάρτες να ρίξουν τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ. Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν αποκλειστεί από την άμεση στρατιωτική δράση, αλλά ο Κέρι, δήλωσε: «Μπορούμε να το διορθώσουμε αυτό.» 
Πρόκειται για μια συνέχιση της δύσμοιρης εκστρατείας «οικοδόμηση του έθνους» (“nation building”) του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους.

Τέλος, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι οι της Bilderberg θα συναντηθούν και πάλι στο Chantilly της Βιρτζίνια


http://www.press-gr.com/


  ΕΛΕΓΧΟΣ