Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Οι Λαοί της Θάλασσας


Ακριβής αναπαράσταση μαχίμων των Λαών
 της Θάλασσας από τον Johny Shumate.
Παρουσιάζεται μεγάλο μέρος του πολεμικού
εξοπλισμού τους. Παρατηρείστε το σκάφος τους,
τυπικό του Μυκηναϊκού-Αιγαιακού Μικρασιατικού
χώρου (copyright: Johny Shumate).



13ος-12ος αι. π.Χ.


   Οι «Λαοί της Θάλασσας» (όπως αναφέρονται στα αιγυπτιακά αρχεία αλλά και στα κλασσικά ελληνικά ως «Πελασγοί» το οποίο σημαίνει ακριβώς ο «Λαός του Πελάγους») ήταν μία ένωση φυλών του Αιγαίου και της δυτικής Μικράς Ασίας, της οποίας οι εισβολές στην ανατολική Μεσόγειο, 
περί το 1229-1187 π.Χ. προκάλεσε καταστροφές πόλεων, κρατών και αυτοκρατοριών (Χιττιτικής) και αμέτρητα θύματα. 

   Λίγο μετά την καταστροφή της Τροίας VΙ (μάλλον η ομηρική Τροία) από τους Αχαιούς, μάλλον στα μέσα του 13ου προχριστιανικού αιώνα, άρχισε η διάλυση του Μυκηναϊκού κόσμου λόγω της επικρατούσας σιτοδείας και αναρχίας. 

   Οι εν λόγω συνθήκες οφείλονταν σε ευρύτερες κοινωνικοοικονομικές, πολιτικές, εμπορικές και κλιματολογικές αιτίες, εμφανιζόμενες και στη Μικρά Ασία, μάλλον νωρίτερα από τον μυκηναϊκό χώρο. 

   Τα εντυπωσιακά ανάκτορα των Μυκηνών, Πύλου και άλλων μυκηναϊκών ακροπόλεων ανήκουν κυρίως στον 13ο αι., δίνοντας μία «ψευδή» εικόνα ακμής για αυτές. 

   Παρά ταύτα ήταν μία εποχή παρακμής, όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι Αχαιοί άνακτες είχαν οικονομικά προβλήματα, καθώς τα εργαστήρια τους παρήγαν περίπου τα μισά προϊόντα συγκριτικά με την παραγωγή του 14ου αι πΧ. Είχαν έλλειψη εξειδικευμένων τεχνιτών και σκλάβων, παρότι οι επικράτειες τους μαστίζονταν από υπερπληθυσμό. 

   Οι εμπορικοί δρόμοι που ακολουθούσαν, ήταν πλέον ανασφαλείς λόγω των αυξανόμενων πειρατειών και επιδρομών, και οι θησαυροί τους εξανεμίζονταν. 
   Οι μονάρχες και οι αριστοκράτες ήταν αναγκασμένοι να αναζητήσουν νέες περιοχές πρώτων υλών, νέους πόρους, εργάτες και δούλους, πιθανώς εδάφη για αποικισμό, να λεηλατήσουν τα αγαθά άλλων χωρών και να ανακαλύψουν νέες εμπορικές οδούς. 

   Γι’ αυτό εκμηδένισαν την Τροία, όμως λίγο αργότερα εγκατέλειψαν μαζικά την Ελλάδα λόγω της τελικής αποτυχίας τους. Οι Αχαιοί/Μυκηναίοι και άλλοι θαλασσοπόροι του Αιγαίου που υπέστησαν αυτή την πολιτικοοικονομική κατάρρευση, στράφηκαν στην ανοικτή θάλασσα, και έγιναν οι περίφημοι Λαοί της Θάλασσας ήδη από το πρώτο μισό του 13ου αι. πΧ. 

   Η Βρετανή αρχαιολόγος Ελίζαμπεθ Φρεντς (French, Πανεπιστήμιο Μάντσεστερ), πρότεινε την αργολική Τίρυνθα, το τελευταίο μυκηναϊκό ανάκτορο που εγκαταλείφθηκε (εκτός της Αθήνας), ως τη βάση των Λαών της Θάλασσας. 

   Στήριξε τη θεωρία της στην αρχαιολογική διαπίστωση ότι η Τίρυνθα είχε γνωρίσει τη μέγιστη ακμή της (περίπου 1200 π.Χ.) όταν οι άλλες μυκηναϊκές ακροπόλεις είχαν καταστεί ερείπια ή φυτοζωούσαν. 

   Άποψη του γράφοντος είναι ότι η Τίρυνθα υπήρξε μάλλον το ορμητήριο των δύο φύλων που έδωσαν πιθανώς το έναυσμα για το Υστερο «κύμα» των Λαών της Θάλασσας, δηλαδή των Πελεσέτ/Φιλισταίων (αιγυπτ. Peleset/Pulasti) και των Ντενυέν/Ντανούνα (Denyen/Danuna).


Εντυπωσιακή αναπαράσταση Μυκηναίων μαχίμων της Ύστερης 
περιόδου από σύλλογο Ιστορικών αναπαραστάσεων (Reenactment).
Ο οπλισμός και η εμφάνιση των Λαών της Θάλασσας ελάχιστα διέφερε από τα μυκηναϊκά αντίστοιχα, λόγω της ενότητας της οπλοσκευής στον χώρο του Αιγαίου και της δυτικής Μικράς Ασίας. 

Εξάλλου οι Μυκηναίοι συνιστούσαν μεγάλο ποσοστό των Λαών της Θάλασσας. 

   Παρατηρείστε τις αρθρωτές πανοπλίες οι οποίες αποτελούνται από ορειχάλκινα ελάσματα επενδυμένα εσωτερικά με δέρμα, και οι οποίες προέρχονται σχεδιαστικά από την πανοπλία των Δενδρών. 

   Ανήκουν στον ίδιο τύπο θωράκισης με τη μεταγενέστερη lorica segmentata, την αρθρωτή πανοπλία των Ρωμαίων. 
   Επίσης παρατηρείστε το κερασφόρο ορειχάλκινο κράνος του αριστερού μαχίμου και το χαρακτηριστικό μινω-μυκηναϊκό κράνος απο χαυλιόδοντες του δεξιού, τις επίσης χαρακτηριστικές πελτοειδείς ασπίδες, το υστερομυκηναϊκό ξίφος, τις ορειχάλκινες κνημίδες και τα σάνδαλα. Όλη η οπλοσκευή βασίζεται σε ευρήματα, αυτούσια ή εικαστικά π.χ. οι κνημίδες αποτελούν ανακατασκευή ευρήματος από την Αχαΐα. 
(αναπαράσταση από τον Οργανισμό www.mpfilmcraft.com )


   Οι Λαοί της Θάλασσας είχαν αρχίσει να λυμαίνονται την Αίγυπτο από τις βασιλείες των φαραώ Αμένοφη Γ΄ και Ραμσή Β΄ (14ος-13ος αι. π.Χ.).
   Ο τελευταίος είχε αιχμαλωτίσει μερικούς Σερντέν (Λαός της Θάλασσας) που λαφυραγωγούσαν το Δέλτα, και τους ενέταξε στον στρατό του. 
   Ομως η πρώτη επικίνδυνη επίθεση των συγκεκριμένων λαών στην Αίγυπτο πραγματοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Μερνεφθά (περίπου 1237-1223 π.Χ.). 
  
  Τότε οι Βορειοαφρικανοί Λίβυες (Labu/Libu) επιτέθηκαν στην Αίγυπτο από τα δυτικά, με τη σύμπραξη μερικών Λαών της Θάλασσας τους οποίους μνημονεύουν οι αιγυπτιακές πηγές, δηλαδή των Λούκκα (Λούβιοι, Λύκιοι), των Σερντέν/Σαρντάνα (Σαρδώνιοι Λυδίας;), των Τερές/Τούρσα (Τυρσηνοί-Τυρρηνοί Λυδίας), των Σεκελές/Σακαλάσα/Σακαράσα (από τη Σαγαλασσό της Πισιδίας;) και των Ακαϊβάσα/Εκβές (Akaiwasha/Eqwesh). 
   Οι Ακαϊβάσα συνδέονται συχνά με τους Αχαιούς (τους Αχιγιάβα των χιττιτικών αρχείων) ή τους νησιώτες της Κέας ή της Κω.
   Οι αναφερόμενοι Πρώιμοι Λαοί της Θάλασσας εκτός των Ακαϊβάσα ήταν Μικρασιάτες, κυρίως Λούβιοι, οι οποίοι έπλευσαν στην Κυρηναϊκή. 
   Εκεί ενώθηκαν με τις λιβυκές φυλές Λαμπού, Μεσβές και Κεχέκ, παλαιούς εχθρούς των Αιγυπτίων. Αν οι Ακαϊβάσα ήταν οι Αχαιοί, τότε γνώριζαν καλά την Κυρηναϊκή, και ενδεχομένως εκείνοι ήταν οι «μεσάζοντες» για τη σύμπτυξη συμμαχίας ανάμεσα σε Μικρασιάτες και Λίβυες. 

   Οι Λίβυες πολεμιστές, ενδεχομένως και οι Λαοί της Θάλασσας, μετέφεραν μαζί τους τα γυναικόπαιδα τους, τα κοπάδια και τα υπάρχοντα τους. Προφανώς ο στόχος τους ήταν να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο, και όχι απλά να τη λεηλατήσουν. 
   Οι εισβολείς εισχώρησαν ορμητικά στο αιγυπτιακό έδαφος φθάνοντας έως την Οαση Φαράφρα και τον Κανωπικό βραχίονα του Νείλου (Δέλτα). 
   Ο φαραώ Μερνεφθά κινητοποίησε τον στρατό, αντιμετώπισε τους εισβολείς και τους νίκησε προκαλώντας τους βαριές απώλειες (1229 π.Χ.).

   Λίγο μετά το 1200 πΧ, η εντεινόμενη κατάσταση πείνας και αναρχίας στο μυκηναϊκό Αιγαίο και στη δυτική Μικρά Ασία, επέφερε τη συγκρότηση του Υστερου «κύματος» των Λαών της Θάλασσας. 


   Πλήθη αποκαρδιωμένων ανθρώπων από αυτές τις περιοχές, άρχισαν να συγκεντρώνονται στις δυτικές μικρασιατικές ακτές συγκροτώντας μία «ανθρώπινη χιονοστιβάδα» όπως έχει χαρακτηρισθεί. 

   Οι λαοί που σχημάτισαν τη νέα φυλετική ένωση ήταν οι Πελεσέτ/Πουλαστί (Φιλισταίοι/Πελασγοί), Σακαλάσα/Σεκελές (από τη Σαγαλασσό της Πισιδίας;), Ντενυέν/Ντανούνα (μάλλον Δαναοί), Βεσβές (Weshwesh, από τη δυτικομικρασιατική Ιασό ή την Ασσό;), Καρκίσα (Καρία-Κάρες;) και Τζεκκέρ (Τεύκροι/Τρώες ή Θράκες;). 
   Είναι αποδεκτό ότι οι Πελεσέτ/Φιλισταίοι και πιθανώς και οι Ντενυέν κατείχαν σημαντική ή αρχηγική θέση μεταξύ των εισβολέων, όπως διακρίνεται στα αιγυπτιακά ανάγλυφα και πηγές και στη μετέπειτα πορεία των Φιλισταίων. 

   Συγκροτήθηκε μία ισχυρή χερσαία στρατιά Λαών της Θάλασσας, η οποία άρχισε να μετακινείται τόσο προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στη χιτιττική επικράτεια, όσο και κατά μήκος των νοτίων ακτών της. 
   Παράλληλα με όσους βάδιζαν κατά μήκος των ακτών, κινείτο ο πολυάριθμος και καλά εξοπλισμένος στόλος των Λαών της Θάλασσας. 
   Η πάλαι ποτέ πανίσχυρη Χιττιτική «αυτοκρατορία» ήταν το πρώτο θύμα της ανθρώπινης «θεομηνίας». 
   Το Χιττιτικό Κράτος εξαφανίσθηκε, σύντομα και ο ίδιος ο λαός των Χετταίων, και η πρωτεύουσα Χαττούσας μετατράπηκε σε πυρπολημένα ερείπια. 
   Σύντομα την ίδια τύχη είχε η Ουγκαρίτ, η λαμπρότερη χαναανική πόλη, και άλλες πλούσιες πόλεις της Συρίας-Φοινίκης: οι Καρχεμίς, Αλέππο (Χαλέπι), Ζιντσιρλί (σύγχρονη ονομασία), Αλαλάχ, Χαμάθ, Τελλ Αμπού Χαουάμ (σύγχρονη ονομασία), Σιδών, Τελλ Σουκάς (σύγχρονη ονομασία) κ.ά. 


   Οι Λαοί της Θάλασσας διέλυσαν και τα φυλετικά βασίλεια της περιοχής, όπως το Αμουρρού των Αμορραίων. Τα στίφη των εισβολέων σάρωσαν και τις μεταγενέστερες Φοινίκη και Παλαιστίνη, καταλύοντας τον αιγυπτιακό έλεγχο σε αυτές. 
   Η σειρά της ίδιας της Αιγύπτου πλησίαζε. 
   Όπως έδειξε η αρχαιολογική έρευνα, η καταστροφή των μικρασιατικών και χαναανικών πόλεων υπήρξε ριζική. 
Οι εισβολείς άφησαν πίσω τους στάχτες και ερείπια, χωρίς να εγκατασταθούν 
στις εκτάσεις που κατέστρεψαν.
Απεικόνιση πολεμικού πλοίου των Λαών
της Θάλασσας (άνω) και των Αιγυπτίων
(κάτω) από τη ναυμαχία μεταξύ τους.
Προέρχεται από αιγυπτιακά ανάγλυφα
του ανακτόρου του Ραμσή Γ΄
στο Μεντινετ Χαμπου.

   Περί το 1190 π.Χ. ή λίγο αργότερα, 
οι εισβολείς διάβηκαν τα ανατολικά αιγυπτιακά σύνορα, πιθανώς κοντά στο μεταγενέστερο Πηλούσιο. 

   Εκεί δόθηκε η αποφασιστική χερσαία μάχη και σχεδόν ταυτόχρονα δόθηκε η αποφασιστική ναυμαχία στον ποταμό Νείλο, όπου είχε διεισδύσει ο στόλος των Λαών της Θάλασσας.

   Οι πολεμιστές και ο στόλος των τελευταίων βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πανέτοιμο αιγυπτιακό στρατό και στόλο του φαραώ Ραμσή Γ΄. 

   Μετά από μία αμφίρροπη και πολυαίμακτη σύγκρουση στον Νείλο και στην ξηρά, με πολλά θύματα κυρίως από την πλευρά των Λαών της Θάλασσας, οι Αιγύπτιοι συνέτριψαν και διασκόρπισαν τους εισβολείς. 
   Η Αίγυπτος ήταν η μόνη χώρα της ανατολικής Μεσογείου που διασώθηκε από τις μεταναστεύσεις και τις εισβολές των περίφημων Λαών της Θάλασσας.

   Οι εισβολές των Λαών της Θάλασσας δεν είχαν προηγούμενο, επειδή σάρωσαν μία μακροχρόνια «παραδοσιακή» αυτοκρατορία, τη Χιττιτική, εξαφάνισαν από το πρόσωπο της γης πανάρχαιες και ισχυρές πόλεις οι οποίες δεν επανιδρύθηκαν ποτέ και αλλοίωσε τη σύνθεση του πληθυσμού της Μικράς Ασίας, της Χαναάν, και της Ιταλίας και των νησιών της. 
   Σταδιακά οι φρυγικοί λαοί κατέλαβαν τη Χώρα του Χάττι (Χιττιτικός εδαφικός πυρήνας), οι Φιλισταίοι και άλλοι Λαοί της Θάλασσας εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη. Αρκετές ομάδες Λαών της Θάλασσας (μάλλον Σερντέν, Σεκελές, Τερές και Λούκκα) φαίνεται πως έπλευσαν στην ιταλική περιοχή, μην έχοντας άλλη επιλογή. 
   Δεν μπορούσε να υπάρξει επιστροφή στις κατεστραμμένες πατρίδες τους και οι Αίγυπτος και Λιβύη έμειναν «κλειστές» για εκείνους μετά την ήττα τους. Η μόνη διέξοδος ήταν η δυτική Μεσόγειος και ειδικά οι πλησιέστερες χώρες, δηλαδή η Ιταλία και τα περιβάλλοντα νησιά.


Πολεμιστές Σερντέν από τα ανάγλυφα
του ανακτόρου του Ραμσή Γ΄
Οι Λαοί της Θάλασσας απεικονίζονται ικανοποιητικά στα αιγυπτιακά ανάγλυφα, αν και η εμφάνιση αρκετών από αυτούς παραμένει αντικείμενο διαφωνιών, περισσότερο για τους Λούκκα, Εκβές και Βεσβές.

Υπάρχουν επίσης αντιστοιχίες των απεικονίσεων αυτών με εκείνες των ίδιων μάλλον λαών σε παλαιότερα χιττιτικά ανάγλυφα (αρκετοί υπήρξαν σύμμαχοι των Χετταίων). 

Το κύριο κοινό ενδυματολογικό στοιχείο τους ήταν το πτυχωτό ή θυσανωτό περίζωμα, κοινό σε πολλές παραλλαγές στις μυκηναϊκή Ελλάδα, Μικρά Ασία και Χαναάν.
   Μερικοί πολεμιστές ίσως έφεραν και δερμάτινες ή λινές προστατευτικές λωρίδες (πτέρυγες) πάνω από το συγκεκριμένο ένδυμα. Οι Πελεσέτ, Σερντέν και ίσως οι Τζεκκέρ και Ντενυέν, φορούν μεταλλικούς ή βύρσινους (δερμάτινους) θώρακες. Οι Σεκελές και Τερές φορούν μάλλον αρθρωτές θωρακίσεις από λινό ή δέρμα
   Το «υψηλό στέμμα» όπως έχει αποκληθεί, το οποίο φέρουν οι Ντενυέν, Πελεσέτ και Τζεκκέρ, μάλλον δεν ήταν κατασκευασμένο από φτερά όπως είχε θεωρηθεί εσφαλμένα, αλλά συνιστούσε έναν κεφαλόδεσμο ο οποίος περιέκλειε απολήξεις δερμάτινων ή λινών λωρίδων, ή αλογότριχες ή τα μαλλιά του πολεμιστή που στέκονταν όρθια-άκαμπτα με τη χρήση λεμονοχυμού ή ασβεστόνερου. 
   Ο κεφαλόδεσμος που συγκρατούσε τις απολήξεις όποιου υλικού, ήταν μάλλον δερμάτινος και ίσως διακοσμημένος, και δενόταν με δερμάτινους ιμάντες κάτω από το πηγούνι. 
   Το συγκεκριμμένο «στέμμα» συναντάται και σε απεικονίσεις Μικρασιατών συμμάχων των Χετταίων, σε μυκηναϊκές απεικονίσεις (π.χ. ο πρώτος πολεμιστής στο περίφημο «Αγγείο των Πολεμιστών») και αργότερα είναι χαρακτηριστικό των Φιλισταίων της Παλαιστίνης.

   Οι Σερντέν φορούν ένα χαρακτηριστικό κράνος με κέρατα, το οποίο φέρεται και από τους Μυκηναίους της περιόδου και υπάρχει σε αγάλματα πολεμικών θεών από τη Σαρδηνία, την Κορσική και την Κύπρο, δηλαδή νησιά στα οποία εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι. 
   Εντυπωσιακά είναι τα επιμήκη ξίφη των Σερντέν, με μήκος πιθανώς άνω του ενός μέτρου, κατάλληλα περισσότερο για διατρητικό πλήγμα. Κατά τα άλλα, είναι οπλισμένοι με ακόντια και στρογγυλές ασπίδες μετρίου μεγέθους. 
   Οι τελευταίες ήταν πιθανώς από ξύλινο στέλεχος καλυμμένο με δέρμα (μερικές ίσως καλυμμένες με ορείχαλκο) και ενισχυμένες με ορειχάλκινους ομφαλούς. 
   Τα ίδια περίπου όπλα φέρουν και οι άλλοι βαριά οπλισμένοι μάχιμοι των Λαών της Θάλασσας (κυρίως Πελεσέτ και Ντενυέν) αλλά τα κράνη είναι διαφορετικά και τα ξίφη τους ήταν συνήθως μικρότερου μήκους. Γενικά, τα κράνη των Λαών της Θάλασσας ήταν είτε ορειχάλκινα, είτε δερμάτινα.

   Οι θώρακες που φορούν κυρίως οι Σερντέν και οι Πελεσέτ είναι μάλλον ορειχάλκινοι ή (λιγότερο πιθανό) βύρσινοι. Είναι ουσιαστικά όμοιοι με τους υστερομυκηναϊκούς θώρακες της εποχής, και ομοιάζουν πολύ με τους θώρακες του πολιτισμού των «Πεδίων των τεφροδόχων Υδριών» της κεντρικής Ευρώπης.     Όπως έχει υποτεθεί, οι συγκεκριμένοι θώρακες προέρχονται απευθείας από την περίφημη μυκηναϊκή αρματική πανοπλία των Δενδρών που ανασκάφηκε στην Αργολίδα, από την οποία αφαιρέθηκε το περιλαίμιο έλασμα και η θωράκιση του σώματος από τη μέση και κάτω, και διατηρήθηκε μόνο η θωράκιση του κορμού. 
   Οι νέες συνθήκες πολεμικής τέχνης που επικράτησαν, κατέστησαν σχεδόν άχρηστα τα ελάσματα που αφαιρέθηκαν. Όπως φαίνεται, οι ορειχάλκινες επιωμίδες και το κάτω μέρος του θώρακα των Λαών της Θάλασσας και των Μυκηναίων, ακολουθούν την ανθρώπινη ανατομία.
Μυκηναϊκή πανοπλία
Δενδρών.
Η απόδοση των Λαών της Θάλασσας στα αιγυπτιακά ανάγλυφα, όπου φαίνονται λυγερόκορμοι (με λεπτοφυή κορμό), με καλή σωματική διάπλαση και μάλλον δολιχοκέφαλοι, δεν αφήνει αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους ανήκε στον μεσογειακό ανθρωπολογικό τύπο. 

Είναι ο μορφολογικός τύπος που επικρατούσε τη συγκεκριμένη περίοδο στη δυτική Μικρά Ασία, στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Ελλάδα. Επίσης επικρατούσε στην Ιταλία, στα περιβάλλοντα νησιά και στη δυτικότερη Ευρώπη, αλλά η πιθανότητα καταγωγής μερικών Λαών της Θάλασσας από εκεί, τείνει να απορριφθεί.

Οι περισσότεροι πολεμιστές ήταν πεζοί, αλλά υπήρχαν και σώματα αρμάτων.


Map copyright: Ian Mladjov


ΠΙΝΑΚΑΣ: ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΛΙΒΥΕΣ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΟΥΣ


  - Οι τέσσερις πρώτες στήλες περιλαμβάνουν τα εθνωνύμια των Λαών της Θάλασσας και των Λιβύων που μνημονεύουν οι αιγυπτιακές πηγές κατά τη βασιλεία των αναφερόμενων φαραώ. 
  - Η πέμπτη στήλη περιλαμβάνει τα αντίστοιχα εθνωνύμια των χιττιτικών πινακίδων της πρωτεύουσας Χαττούσας. 
  - Η τελευταία στήλη περιλαμβάνει τις συνηθέστερες ταυτοποιήσεις των αναφερόμενων λαών με χώρες, έθνη ή πόλεις των ελληνικών Κλασσικών πηγών.   - Τα εθνωνύμια σημειώνονται ακριβώς όπως αναγνώσθηκαν στην αιγυπτιακή ιερογλυφική και χιττιτική γραφή (σήμερα αποδίδονται με λατινικούς χαρακτήρες).





Αμένοφις  Γ΄
 Ραμσής  Β΄
 Μερνεφθά
 Ραμσής  Γ΄
 Χαττούσας
   Ταυτοποίηση
 Lukka
 Lukka 
 Lukka
-
 Lukka
 Λύκιοι,  Λούβιοι
 Sharden
 Sherden
 Sharden
-
-
 Σαρδώνιοι  Λυδίας,  Σάρδεις,   ν.Σαρδηνία,  Κόρσοι    (Κορσική)
-
 Eqwesh,    Akaiwasha
-
-
 Αχαιοί,  ν.  Κέως,  ν.  Κως
-
-
 Teresh
-
 Taruisa
 Τυρρηνοί  Λυδίας,  Τυρρηνοί/  Τυρσηνοί-Ετρούσκοι/Τούσκοι  (Τοσκάνη)
-
 Shekelesh
 Shekelesh 
 Sikalayu
 Σαγαλασσός  Πισιδίας,  Σίκουλοι (Σικελία)
-
 Qarqisha
-
 Qayqusha
 Karkisa
 Κάρες
-
-
-
 Weshwesh
-
 Ιασός,  Ασσος  Τρωάδας  (Wassos)
 Danuna
-
-
 Danyen
 Daniyawana
 Δαναοί
-
-
-
 Tjekker
-
 Τεύκροι  (Τρώες),  Θράκες
-
-
-
 Peleset
-
 Φιλισταίοι,  Πελασγοί,    Φλεγύες,  Πύλιοι
-
 Labu
 Labu
 Labu
-
 Λίβυες  (το  ομώνυμο  φύλο)
 Meshwesh
 Meshwesh;
 Meshwesh
-
 Μάξυες  Κυρηναϊκής
-
-
-
 Asbata
-
 Ασβύσται  Κυρηναϊκής
-
-
-
 Shayu
-
;
-
-
-
 Hasa
-
 Αύσαι  Λιβύης
-
-
-
 Baqan
-
;




Μία εξαίρετη και αρχαιολογικά ακριβής απεικόνιση από τον Igor Dzis, 
της ναυμαχίας ανάμεσα σε Λαούς της Θάλασσας και Αιγυπτίους, 
στο Δέλτα του Νείλου (Copyright: Igor Dzis 2010)




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(1) ANCIENT HISTORY- First edition, Cambridge University Press, 1925-1930.
(2) ANCIENT HISTORY- New edition, Cambridge University Press, 1989-1999.
(3) Desborough V.R.: THE LAST MYCENAEANS AND THEIR SUCCESORS, Oxford, 1964.
(4) Breasted, J.H., ANCIENT RECORDS OF EGYPT, vols. III, IV, Chicago, 1906.
(5) ARCHAEOLOGIA HOMERICA, vols. I-III, Gottingen, 1967-1970.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

..to The Women of Paris: The Greeks, Born to be Liberal


 The Greek Heroine
...to the women of Paris
"The Greeks, born to be liberal, will owe their independence
only to themselves. So I don't ask your intervention to force
your compatriots to help us.  But only to change the idea of
sending help to our enemies.   The war spreads the horrible

 death..." 
      Manto Mavrogenous

      A rich woman, she spent all her fortune for the Hellenic cause. Under her encouragement, her European friends contributed money and guns to the revolution. 
   Was a Greek heroine of the Greek War of Independence. Manto Mavrogenous (Greek: Μαντώ Μαυρογένους) (1796 - July 1848)  

   She was born in Trieste, then in the Austrian Empire, now part of Italy. Manto was daughter of the merchant and member of the Filiki Eteria, Nikolaos Mavrogenes, and Zacharati Chatzi Bati.    One of her ancestors, the great-uncle of her father, Nicholas Mavrogenes, was dragoman of the Ottoman Empire's fleet and Prince of Wallachia.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

It's Possible to be exposed to Radiation From the Sun and Cosmic Rays ?



   University of California Berkeley    1.   

   A new study suggests that Earth’s magnetic field could take just 100 years to flip - and there’s evidence it could happen again in a couple of thousand years.



   We think of north and south as being pretty constant, but the Earth’s magnetic field has flipped many times throughout the planet’s history, generally without causing huge catastrophes.

   The Earth’s magnetic field is dipole, like that of a magnet, which means it has two opposite poles. Usually this magnetic field maintains the same intensity for thousands to million of years, but for unknown reasons, it occasionally weakens and reverses direction, a process that scientists previously thought took thousands of years.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

...Eίχαν Aρπάξει Ακόμη και τα Κορδόνια των Παπουτσιών Μας


«Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
                                  Μπενίτο Μουσολίνι
 


  Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. 
    Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. 
    Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».   Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων.

   Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
   Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο.Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995.

   Παρά ταύτα η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.


   Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.


   Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).


   Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011,  guardian.co.uk,  June 21, 2011).


   Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».

   Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.

   Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.


   Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

___________________________________
                                     
"ΕΛΕΓΧΟΣ"