Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

1480, "Οι "φύλακες της απαγορευμένης γνώσης"


  Από τότε που ο Μωάμεθ Β΄κατέκτησε,
                                       [την "Κωνσταντίνου Πόλη",
με σχέδια πως θα πάρει και τη Ρόδο,
                                    [τη μέρα του περνούσε όλη...


Aλλά δεν ήτανε ούτε ριψάσπιδες, μήτε δειλοί,
                                     [μήτε αυτό που λέμε κότες,
οι "φύλακες της απαγορευμένης γνώσης*"
                                          [οι Ιωαννίτες οι Ιππότες,
και όσες φορές ο Πορθητής,
                             [για να τους υποτάξει είχε πάει,
πάνω σ'αυτούς τους σκληρούς πολεμιστές,
          [επανειλημμένως τα μούτρα του είχε φάει !


          Τώρα ποια ήτανε αυτή η απαγορευμένη γνώση?
          εγώ ο άσχετος κι ο ανίδεος,
                                   [με την απόσταση την τόση,
          που κράτησα "Επικουρ-ίζοντας"*                                   *Επίκουρος
                                 [από τα ελεγχόμενα σχολεία,
          κι απ' όλα, τα κατά τούς "καθώς πρέπει",
                                           [πρός καύσιν τα βιβλία,
          είναι σαφές, ότι δεν δύναμαι να απαντήσω...


          ...και αναπάντητες τις απορίες μου θ' αφήσω..
         

          Επίσης νομίζω πως δεν πρέπει να σου κρύψω,
          ότι προς στιγμήν το σκέφτηκα,

                       [και την Ντορέτα Πέππα* να ρωτήσω,            *λογοτέχνης, συγγραφέας
          (κάποια που είν' φορέας περίσσειας γνώσης),
          μα είπα στον εαυτό μου
                            ["θα κοιμηθείς όπως θα στρώσεις",
          και τοιουτοτρόπως έμειναν αναπάντητες,
                                                  [όλες οι απορίες
μου,
          πληρώνοντας έτσι για την οκνηρία,
                                              [και τις αδυναμίες μου...

          Παραμένοντας λοιπόν αιθεροβάμων συνεχίζω,
          κάνοντας εμφανές ότι το ψώνιο μου
                                                     [καθόλου δεν το ορίζω... !

Μεγάλο το μίσος τού Μωάμεθ,
            [γιατί μετά της Πόλης την κατάκτηση,
ντοπαρισμένος με αλαζονεία,
                                     [και σε ψυχική ανάταση,
απ' την στρατιωτική του επιτυχία την μεγάλη,
θεώρησε ότι θα φοβηθούν,
                     [και θα υποταχτούνε όλοι οι άλλοι...

Έτσι, ζήτησε δύο χιλιάδες χρυσά Δουκάτα,
                                                               [επιτακτικά,
από της Ρόδου τους Ιωαννίτες ιππότες,
                                 [και του απάντησε αρνητικά
ο Ζαν ντε Λαστίκ, ο Μάγιστρος των Ιωαννιτών,             *Jean Bonpar de Lastic
ζητώντας παράλληλα βοήθεια
                [εξ όλων των Ευρωπαίων Χριστιανών.

Έκτοτε με μανία κατά διαστήματα,
                                    [τους επιτίθεται ο Πορθητής,
μα μάταια... πάντοτε φεύγει με απώλειες,
                                                  [κι ουδέποτε νικητής.

'Δώ που τα λέμε κι οι Ιωαννίτες προκαλούσαν,
                                               [και πήγαιναν γυρεύοντας...

τα πλοία των Οθωμανών καταληστεύοντας,
και στους Ενετούς της Εύβοιας
                                 [στρατιωτική βοήθεια στέλνοντας...


... για να πάρει δε την Εύβοια ο Σουλτάνος,
                                 [από τις μάχες μείνανε ορφανά,
ογδόντα χιλιάδων και βάλε,
                                         [στρατιωτών του τα παιδιά.

Αρχαιο-νεο-αργκο-ελληνικά..... τα "κρείττω ποθών"
                     [άλλως για τη Ρόδο κατα-λιγουριασμένος,
φέτος με κάργα στόλο,

                               [με φουσάτα και κατατσαντισμένος,
στέλνει εναντίον της τον Βεζύρη-ναύαρχο
                                                [Μεσίχ Πασά Παλαιολόγο..

(Να ψάξω πούθε βάσταγε η σκούφια του,
                                                 [κανένα εγώ δεν έχω λόγο,
ίσως απλή συνωνυμία,
            [αλλά και νάχε κάποιο γνωστό μας για συγγενή,
κάθε περίεργος, αλλ' όχι εγώ......... ας ψάξει να το βρεί....

Οι επιθέσεις συνεχείς κι αδιάκοποι κανονιοβολισμοί,
μα ο Μεγάλος Μάγιστρος Πιέρ ντ’ Ωμπυσσόν*                               *(Pierre d’ Aubusson)
   [εκ Μοντέιγ ο Βικόντ της κεντρικής Γαλλίας ευγενής,
του Τάγματος του ανάμικτου στρατού
                                     [Ναϊτών-Ιωαννιτών ο επικεφαλής,
ο κατά κοινή ομολογία στις τεχνικές μαχών,
                                                             [εξαιρετικά ιδιοφυής,
οργανώνει την άμυνα και επί δίμηνο,
                                      [τους Οθωμανούς καταεξαντλούν,
βγαίνουνε τελικά από τα τείχη
                                     [κι οι Τούρκοι τρέχουν να σωθούν....

_______________________________________ 

                                                           συνεχίζεται


Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ


______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
_____________________________________________________________________________
* Ιωαννίτες οι Ιππότες:  Από το 1454 ο τουρκικός στόλος λεηλατούσε τα παράλια της Καρίας, της Κω και της Ρόδου, κάνοντας μεγάλες καταστροφές στις περιουσίες των κατοίκων και για αυτό το 1456 οι κάτοικοι των γύρω νησιών, των υπαγόμενων στη δικαιοδοσία των Ιπποτών της Ρόδου, ζήτησαν με γράμμα τους από το Μεγάλο Μάγιστρο, Ζακ ντε Μιγύ (Jaques de Milly) να έρθει με τα πλοία του να τους πάρει αφού τα δικά τους εδάφη δεν ήταν ασφαλή πια λόγω των επιδρομών των Τούρκων, των βιαιοτήτων τους και της αρπαγής των παιδιών τους από αυτούς.. 
Το 1457 ο τουρκικός στόλος αποβιβάζεται στον Αρχάγγελο της Ρόδου, αιχμαλωτίζει τους κατοίκους και στην επιστροφή του λεηλατεί την Κω, τη Νίσυρο, τη Σύρο και τη Χάλκη.
Το 1467, 30 τουρκικές γαλέρες αποβίβασαν στο νησί πολυάριθμα στρατεύματα, αλλά εκδιώχτηκαν γρήγορα από τους Ιππότες που κατέφθαναν από όλη την Ευρώπη για να βοηθήσουν το νησί τους.
Το 1470 όταν ο Μωάμεθ με απώλειες κοντά στους 80.000 άντρες κατέλαβε την Εύβοια και κυρίως τη Χαλκίδα, θύμωσε τόσο με τη βοήθεια που είχαν στείλει οι Ιππότες της Ρόδου (2 γαλέρες) για να βοηθήσουν τους Ενετούς που κατείχαν τότε τη Χαλκίδα αλλά και με τις επιδρομές που έκαναν στα παράλια της Μικράς Ασίας που κήρυξε τον πόλεμο στους Ιππότες.
Το 1477 ο τουρκικός στόλος βγήκε στο Αιγαίο, προσπάθησε να καταλάβει τη Λήμνο και μετά από την αποτυχία αυτή, λεηλάτησε τη Χίο, την Πάτμο, την Τήλο, τη Κέφαλο, τη Κώ, τη Νίσυρο και τη Κάλυμνο, από τις οποίες πήρε και πάρα πολλούς αιχμαλώτους.


Ο Μωάμεθ Β΄ αρχίζει από το 1478 να σχεδιάζει συστηματικά πλέον την κατάληψη της Ρόδου, μαζεύοντας στρατεύματα και πολεμοφόδια, στέλνοντας κατασκόπους να πάρουν όσες περισσότερες πληροφορίες για τον αντίπαλο μπορούν, μελετώντας τα αναλυτικά τοπογραφικά σχέδια της πόλης. 

Τον Δεκέμβριο του 1479 έστειλε μια ναυτική μοίρα υπό τις διαταγές του βεζίρη του, Μεσίχ Πασά Παλαιολόγο, να κατασκοπεύσει το νησί. Η μοίρα όμως, αφού διώχτηκε από τα νερά της Ρόδου και της Τήλου, άραξε στο κόλπο της Φενίκης να περιμένει και τον υπόλοιπο στόλο. 
Ο στόλος με 60 πλοία ενώθηκε με τη ναυτική μοίρα της Φενίκης και στις 23 Μαΐου 1480 φάνηκε μπροστά στη Ρόδο.
Η πρώτη κίνηση του τουρκικού στόλου ήταν να αποβιβάσει στρατεύματα στον λόφο του Αγίου Στεφάνου, δυτικά της πόλης, που κατέλαβαν όλη τη γύρω περιοχή. Ο 
Μεσίχ Πασά τοποθέτησε τρία μεγάλα πυροβόλα απέναντι από το φρούριο του Αγίου Νικολάου και άρχισαν το συνεχή κανονιοβολισμό μέχρι που στις 9 Ιουνίου, θεωρώντας ότι είχαν καταστρέψει αρκετά το φρούριο, εφόρμησαν με πρώτους τους γενίτσαρους, αλλά οι Ιππότες με επικεφαλής τον Μεγάλο Μάγιστρο Πιέρ ντ’ Ωμπυσσόν (Pierre d’ Aubusson) τους αναχαίτισαν και τους οδήγησαν σε υποχώρηση. 

Τη νύχτα της 19ης Ιουνίου κάνουν μια μεγάλη έφοδο. Η μάχη κράτησε από τα μεσάνυχτα της 19ης μέχρι το μεσημέρι της 20ής Ιουνίου και στοίχισε τη ζωή σε 2.500 Τούρκους που αναγκάστηκαν πάλι να υποχωρήσουν. 
Μετά τις απανωτές αποτυχίες, ο Μεζίχ Πασά άρχισε να πετάει με τόξα γράμματα μέσα στη πόλη, στα οποία καλούσε τους Ροδίτες να συνθηκολογήσουν, και ιδιαίτερα τον ελληνικό πληθυσμό στον οποίο υποσχόταν ότι δεν θα πάθαιναν τίποτα οι ζωές και οι περιουσίες τους από τους Τούρκους. Οι Ροδίτες δεν ανταποκρίθηκαν στις υποσχέσεις των Τούρκων και αυτοί συνέχισαν τις επόμενες μέρες με διάφορους τρόπους να παλεύουν για μια συνθηκολόγηση. Στις 28 Ιουλίου οι Τούρκοι ξεκίνησαν τη μεγάλη επίθεση τους σε όλα τα τμήματα του τείχους ταυτόχρονα. 
Τελικά, οι Τούρκοι που πρώτοι είχαν καταλάβει το τείχος της συνοικίας των Εβραίων άρχισαν να υποχωρούν και βλέποντας τους και οι υπόλοιποι στρατιώτες άρχισαν να κάνουν το ίδιο με αποτέλεσμα να υπάρξει άτακτη υποχώρηση, οι Ροδίτες να εφορμήσουν για να σκοτώσουν και να καταδιώξουν τους Τούρκους σκοτώνοντας πολλούς. 
Οι Τούρκοι είχαν χάσει 9000 άντρες και είχαν 15000 αιχμαλώτους οπότε έλυσαν τη πολιορκία και στις 18 Αυγούστου απομακρύνθηκαν από το νησί.
Ο Σουλτάνος απάλλαξε τον Μεζίχ Πασά Παλαιολόγο από τα καθήκοντα του, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την ήττα και τον υποβίβασε σε διοικητή της επαρχίας της Καλλίπολης.
Αργότερα τέθηκε ο ίδιος προσωπικά, επικεφαλής ενός στρατού 300000 αντρών που ξεκινούσε δια ξηράς να κατακτήσει τη Ρόδο, τη Συρία και την Αίγυπτο αλλά ο θάνατος του σταμάτησε την εκστρατεία οριστικά.

* Ιωαννίτες ιππότες ή οι φύλακες της απαγορευμένης γνώσης, Έχει την καταγωγή του στους Ναΐτες Ιππότες. Το τάγμα δημιουργήθηκε αρχικά την περίοδο της Γ΄ Σταυροφορίας ως προσωπικό ενός νοσοκομείου που στήθηκε από Γερμανούς εμπόρους και προσκυνητές στην Άκρα, για να προσφέρει υπηρεσίες περίθαλψης και ξεκούρασης στους τραυματίες και ταλαιπωρημένους Γερμανούς που μετείχαν στην πολιορκία της πόλης. Σε όλη την περίοδο της ιστορίας μέλη των δύο ταγμάτων φέρεται να είχαν στενές επαφές η κυρίαρχη γλώσσα του τάγματος ήταν τα γαλλικά.
Πέρα όμως από την πρωτοφανή ανταλλαγή υλικών αγαθών και έμψυχου δυναμικού, στο παρασκήνιο αναπτύχθηκε και μία σκοτεινή και μυστήρια ανταλλαγή γνώσης και μυστικιστικών αληθειών. Χειρόγραφα, σύμβολα και νοήματα περιπλέχθηκαν τόσο, που πλέον συναντώνται και στα δύο τάγματα. Η συγχρονικότητα της στιγμής μου έφερε ως ανάμνηση τον θρύλο του ιερού δισκοπότηρου, την προστασία του οποίου είχαν αναλάβει οι Ναϊτες Ιππότες. Για κάποιους ιστορικούς μελετητές το ιερό δισκοπότηρο αποτελούσε υλικό αντικείμενο που μέσα του έφερε το θεϊκό αίμα του Ιησού Χριστού, ενώ για κάποιους άλλους αποτελούσε ένα μεταφορικά δούρειο ίππο που για τους γνώστες σήμαινε την ύπαρξη νοημάτων και άγνωστων αληθειών.
Το 1312 ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ο ΙV, με τη στήριξη του Πάπα Κλημέντιου του V, έχοντας μεγάλη ανάγκη χρημάτων κατηγόρησε το τάγμα των Ναϊτων ότι αποτελεί αίρεση, και ξεκίνησαν διωγμοί, φρικιαστικά βασανιστήρια και άδικοι θάνατοι εναντίον των ιπποτών. 


Ο στόχος του Φιλίππου ήταν ο μυθικός πλούτος του τάγματος που θα τον βοηθούσε να αντιμετωπίσει την άσχημη οικονομική του θέση. Ο σκοπός του Πάπα Κλημέντιου όμως;
 

Δύσκολα οι ιστορικοί μπορούν να δεχτούν ότι βοήθησε τον βασιλιά της Γαλλίας από καλοσύνη ή συμπάθεια, ή ακόμα και από πεποίθηση ότι οι Ναϊτες ιππότες αποτελούσαν όντως αίρεση. Άρα τι;
Ο στόχος του Φιλλίπου ήταν ο μυθικός πλούτος των Ναιτών ιπποτών. Ανάλογη σημασία πρέπει να ήταν και το κέρδος του πάπα για να δεχτεί να λάβει μέρος σε αυτή την απάτη. Και όντως, το κέρδος δεν ήταν και μόνο ισάξιο αλλά τρομαχτικά ουσιώδες. Ο σκοπός του πάπα Κλημέντιου ήταν το ιερό δισκοπότηρο που οι ιππότες κρατούσαν με ασφάλεια, η απαγορευμένη γνώση που, κατά τον θρύλο, η δημοσιοποίηση της θα απειλούσε την ίδια την χριστιανική εκκλησία. Μερικοί μελετητές του θρύλου, μάλιστα, μιλάνε για χειρόγραφα κείμενα του ίδιου του Ιησού Χρηστού.
Οι διωγμοί σκόρπισαν τους ιππότες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Αρκετοί ιππότες που εκδιώχθηκαν κατέφυγαν σε άλλα ιπποτικά τάγματα της εποχής, η πλειονότητα αυτών όμως στο τάγμα των ιπποτών του αγίου Ιωάννου

Το ιερό δισκοπότηρο δεν έφτασε ποτέ στα χέρια του πάπα, κάπου κρύφτηκε, βρήκε τρόπο να μείνει ασφαλές. Κατά τον θρύλο στον θυρεό του φύλακα της απαγορευμένης γνώσης τη θέση του οικοσήμου του τάγματος των Ναιτών πήρε το αντίστοιχο των Ιωαννιτών. Με αυτόν τον τρόπο η κατοχή και η προστασία του αντικειμένου που έμεινε στην ιστορία ως το ιερό δισκοπότηρο πέρασε στα χέρια του τάγματος των ιπποτών του αγίου Ιωάννη, στα χέρια των ιπποτών της Ρόδου.

Μυστικές συναντήσεις στη Ρόδο, Σήμερα...  Κάθε χρόνο στο κάστρο της Ρόδου πραγματοποιείται μια διεθνής συνάντηση των ιπποτών της Μάλτας με ιππότες του ελευθεροτεκτονισμού από όλη την Ελλάδα. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε απλώς να χαρακτηριστεί ως μια γραφική κίνηση μερικών ρομαντικών ανθρώπων του σήμερα αν η ιστορία των ιπποτών της Μάλτας δεν συνδεόταν με τους Ιωαννίτες ιππότες.
Οι σημερινοί μελετητές παρομοιάζουν την πορεία των Ιωαννιτών με κύκλο, μια και στο τέλος της ζωής τους ανακτούν το αρχικό τους ρόλο τη νοσοκομειακή περίθαλψη, καθώς σήμερα οι ιππότες είναι τάγμα νοσοκόμων.
Έχοντας επίγνωση της σύνδεσης των ιπποτών της Μάλτας με το τάγμα των Ιωαννιτών και τους ιππότες της Ρόδο,
ο Νίκος Κουμαρτζής αναζήτησε στο εσωτερικό του κάστρο το χώρο όπου λαμβάνουν μέρος οι συναντήσεις.
Κατά τις συναντήσεις υπάρχει πλήρης μυστικότητα, απομόνωση και αυστηρά επίσημη ένδυση. 

Προς τι όλη αυτή η μυστικότητα; Η λογική ορίζει ότι όλα αυτά γίνονται απλώς προς τέρψιν της ρομαντικής ατμόσφαιρας που προσπαθούν να επιτύχουν οι ιππότες. Μια σκέψη όμως όχι παράλογη αλλά περισσότερο περίπλοκη μοιάζει να αποδεικνύει όντως ότι υπάρχει κάτι στις συναντήσεις τους που πρέπει να παραμείνει κρυφό. ______ Πηγή: «οι ιππότες της Ρόδου οι φύλακες της απαγορευμένης γνώσης», του Νίκου Κουμαρτζή
______________________________________________________________________________


Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ



  ΕΛEΓΧΟΣ... στην ιστορία 


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

1479, Η κόψη του σπαθιού της η τρομερή

Η σημαία του ελευθερωτή της Μάνης Κλαδά

 Κάπου τριάντα χρόνια που έπεσε,
                                         [απ' τον Πορθητή η Πόλη,
μα οι Έλληνες νάχουν αφέντες Τούρκους,
                                              [δεν το χωνεύουν όλοι...

Πατριώτες φύγαν κάμποσοι για Ανατολή και Δύση,
κι μ' όποιο τρόπο μπορούσε καθένας,
                         [το έθνος προσπάθησε να βοηθήσει.

Πολλοί ανυπότακτοι σκλαβωμένοι,
                  [πολέμησαν τον κατακτητή με κάθε ευκαιρία,
είτε αντάρτες στα βουνά είτε με σύμμαχο,
                                              [την τότε ακμάζουσα Βενετία.

Κάποιοι απ' αυτούς τους Έλληνες,
                   [για τον ηρωισμό τους έμειναν στην ιστορία,
και θα αναφερθώ για τούτη τη χρονιά σε δυό,
             [σ' έναν... Κλαδά και κάποια... Κομνηνή Μαρία.

Για την Μαρία Κομνηνή πριν να σου πω...
                                                         [θυμίζω εκείνο τον "ντουβρουτζά"*,
που πάθανε πριν δέκα χρόνια οι Τούρκοι, όταν οι Ενετοί
                      [πήρανε πίσω τη Λήμνο και άλλα Χριστιανικά νησιά...

Έτσι λοιπόν ορμήσαν πέρυσι και πάλι οι Οθωμανοί,
                 [μ' ένα τεράστιο στόλο και με μιά νέα βάρβαρη στρατιά,
να πάρουνε πάλι τη Λήμνο,
                                [καταχολιασμένοι που τους την πήρε η Βενετιά.

Οι Έλληνες κάτοικοι στο πλευρό τασσόμενοι των χριστιανών,
                                                                 [αμύνονται μαζί τους ηρωικά,
με τον γενναίο Ισαάκιο Κομνηνό όπου μπροστά την πύλη,
                                    [πέφτει μαχόμενος από μιά τούρκικη σπαθιά,
και όλα δείχνουν ότι σε λίγο η ημισέληνος θα κυματίζει,
                                                                   [στο φρούριο θριαμβευτικά.

Τότε..... συνέβη κάτι που δεν υπάρχει όμοιο,
                               [όλων των πόλεμων αν ψάξει κανείς τα χρονικά,
σ' όλα τα αρχεία, σ' όλες τις βιβλιοθήκες τις εθνικές και μη,
                                                                               [στης γης κάθε μεριά.

Η δεκαοκτάχρονη Μαρία σαν αίλουρος ελίσσεται,
             [μέσα στους αλληλοσφαζόμενους και του πατέρα της αρπάζει το σπαθί,
το ματωμένο δίπλα στο άψυχο σώμα του, και πολεμώντας σαν λιοντάρι,
                                                                   [κραυγάζει "μαζί μου αδέλφια Χριστιανοί" !!

Αναθαρρήσαν όλοι, λες από θαύμα, και αντεπιτίθενται,
      [γίνεται το απίστευτο, οι Τούρκοι πανικόβλητοι τρέπονται σε άτακτη φυγή.

Ίσως..... ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός,
                               [από την κόψη του σπαθιού της την τρομερή,
να εμπνεύστηκε τον εθνικό μας ύμνο...
                                                 [ίσως... από τη Μαρία τη Κομνηνή.



Μίλια πάνω απ' τη θάλασσα, 
                              [και χιλιόμετρα πάνω απ' τη στεριά,
"του χρόνου ο ταξιδιώτης" νους μου,
                    [με πάει τώρα από τη Λήμνο στον Μοριά,
στους οργισμένους Λάκωνες που αίμα,
              [αφειδώς είχανε χύσει μαχόμενοι δίπλα στη Βενετία,
και τώρα ξάφνου συνθηκολογεί ο Δόγης και παραδίδει
                                                        [στους Τούρκους τη Λακωνία,
λέγοντας με θρασύτητα στους Έλληνες,
   [να υποταχθούν στους "άπιστους" και... τέρμα η συμμαχία !

"Δεν πάνε να κουρεύονται οι κουτόφραγκοι, που θα παραδοθώ",
                                                              [λέει περήφανα το παλληκάρι ο Κλαδάς,
ο απ' την εποχή των Παλαιολόγων άρχοντας,
                                                           [στη Μπαρδούνια της Μάνης, και με μιάς,
κινάει και πάει να λευτερώσει όλη τη Μάνη,
                                                                 [απ' τους κατακτητές Οθωμανούς,
σαρώνοντας φρούρια και πύργους θυμίζοντας...
                                                                                [Φωκάδες και Κομνηνούς.

Κατελήφθησαν της 
Καστανιάς, Γαστέλας, Λεφτινίου, Ανδρούσας,
             [Βάσκου, Πιάγας, κι άλλοι πολλοί σύμφωνα με τους ιστορικούς.

Διατάχθηκε ο μπεηλέρμπεης της Ρούμελης Αλή Μπούμικο,
                [και ο διοικητής του Μωρέως Σουλεϊμάν, να πάν' με δυό στρατιές στη Μάνη,
και όταν στη μάχη τσακίζονται απ' τον Κλαδά, την κοπανάει ο Μπούμικο...
             [μα και ο Σουλεϊμάν, την κεφαλή του απ' τον Σουλτάνο φοβόταν πως τη χάνει.
____________________________________________________________________________


Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ

______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
_____________________________________________________________



* Μαρία Κομνηνή, η κόρη της Λήμνου, Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, γεννιέται στο φρούριο του Κότσινα στην Ανατολική Λήμνο η κόρη του Ισαακίου Κομνηνού, άρχοντα του Φρουρίου.

Το 1460 μ.Χ., Η Λήμνος ήταν ακόμη ελεύθερη και κατείχετο από τους Βενετούς. Η Μαρία ή Μαρούλα χαϊδευτικά, μεγαλώνει σε περιβάλλον ελευθερίας και πατριωτισμού, δημιουργίας και ψυχικής ανάτασης. Ηταν τυχερή γιατί σε ηλικία 12 ετών ο πατέρας της προσέλαβε ως δάσκαλό της τον λόγιο Πορφύριο Νοταρά, που έφθασε στο νησί. Η πανωραία στην όψη και γλυκύτατη στην ψυχή Μαρούλα προσλαμβάνει γνώση και γνώσεις γεωγραφίας, μαθηματικών, ιστορίας και λαογραφίας. 

Σιγά σιγά η βάρβαρη ασιατική μπότα των Οθωμανών Τούρκων πατάει όλα τα Βαλκάνια, όλα τα ελλαδικά μέρη και τόπους, έχει αλώσει και κουρσέψει την Πόλη, την Ιωνία και τα περισσότερα νησιά του Αρχιπελάγους. Οι Τούρκοι πήραν απόφαση να αλώσουν και να κουρσέψουν την ελεύθερη ως τότε Λήμνο. 
Η σκιά της μαύρης σκλαβιάς απλώνεται πάνω από το νησί του Ηφαίστου, οι Τούρκοι
έρχονται ! Αρχηγός της τούρκικης αρμάδας ο Σουλεϊμάν πασάς. Στις 21 Μαΐου του 1478 φθάνουν στο νησί, στο Φρούριο του Κότσινα. Η κόρη της Λήμνου, η Μαρούλα δηλαδή, είναι μόλις 18 ετών. Οι Ελληνες υπερασπιστές της Λήμνου και οι Βενετοί πανέτοιμοι με ακονισμένα τα ξίφη τους να αποκρούσουν την άδικη επίθεση των βαρβάρων. Την ύστατη στιγμή κάνουν κοινή προσευχή στον Θεό να τους δώσει δύναμη κι αρπάζουν τα ξίφη. Ο πατέρας της Μαρούλας, ο Ισαάκιος Κομνηνός, πρωτοκαστελλάνος, περιδιαβαίνει τα τείχη, ως άλλος Κων/νος Παλαιολόγος, και εμψυχώνει τους μαχητές. Η μάχη άνιση. Οι σκάλες των Τούρκων γαντζώνονται πάνω στα τείχη, σκαρφαλώνουν αυτοί σαν αίλουροι και τα τείχη γεμίζουν με τους Οθωμανούς με τους αλυσιδωτούς θώρακες και τα θεόρατα ξίφη. Αίματα χύνονται παντού και οι κραυγές της αγωνίας και του θανάτου απλώνονται ως τα ουράνια. Οι Τούρκοι κυκλώνουν τον αρχηγό των Ελλήνων, τον Ισαάκιο Κομνηνό, και ένας απ’ αυτούς του παίρνει το κεφάλι.

Το ηθικό των υπερασπιστών των τειχών κλονίζεται βλέποντας τον χαμό του φυσικού τους ηγέτη. Αρχίζει η άτακτη υποχώρηση. Η Μαρούλα που είναι παρούσα στη μάχη και στον θάνατο του πατέρα της, χωρίς δεύτερη σκέψη αρπάζει το ματωμένο ξίφος του κι ορμάει με ορμή και μένος κατά των εισβολέων Τούρκων. Οι Ελληνες παίρνουν ανάσα και με θάρρος την ακολουθούν. Με δύναμη λες θεϊκή, ως άλλη αμαζόνα, η θρυλική Μαρούλα κατασφάζει τους εισβολείς που τρέχουν στα πλοία να βρουν σωτηρία...
Ο Ενετός ναύαρχος Λορεδανός, θαυμάσας τον ηρωισμό της Μαρούλας, πρότεινε σ’ αυτήν να κάνει γάμο με έναν από τους άριστους αξιωματικούς του και να προικοδοτηθεί από τη Βενετική Πολιτεία, αλλά η Μαρούλα απέρριψε ευσχήμως την τιμητική πρόταση... Άγνωστη παραμένει η τύχη της κόρης της Λήμνου, μετά τη μετ’ ου πολύ παραχώρηση της Λήμνου από τους Βενετούς στους Τούρκους με συνθήκη. 
Στη Λήμνο έχει στηθεί ένα άγαλμα της Μαρούλας, κρατούσης ξίφος. Ξένοι και Ελληνες λόγιοι ασχολήθηκαν με την ηρωίδα αυτή, η οποία, ωστόσο, παραμένει άγνωστη στους πολλούς. 
Ένα μικρό απόσπασμα από το γνωστό δράμα που έγραψε ο Αριστομένης Προβελέγγιος
“Η κόρη της Λήμνου”, ακολουθεί:

         "...ηρωϊκή και θεϊκή, καινούρια Αμαζόνα
         που ’χε φωτιά στα στήθη της, σίδερο στην καρδιά της. 
        Δαυλό παίρνει στο χέρι της και στην ποδιά μπαρούτι.
        Αρπάζει το χρυσό σπαθί το χιλιοματωμένο 
        απ’ το χέρι του πατέρα της του πρωτοκαστελλάνου
        που πολεμούσε ηρωϊκά και δίπλα της ’σκοτώθη. 
        Με γρηγοράδα ελαφιού και ζαρκαδιού τρεχάλα 
        φτάνει στου Κάστρου τα ριζά, στην τσακισμένη πόρτα 
        κι ορμάει σαν τον Διγενή στα τούρκικα τ’ ασκέρια 
        σαν το γεράκι, τον αητό, λιοντάρι πληγωμένο...."

* Ο Κροκόδειλος ή Κροκόνδειλος ή Ακροκόδυλος ή Κορκόντυλος Κλαδάς (1425 - 1490). Έλληνας στρατιωτικός ηγέτης, γιος του Θεόδωρου Κλαδά, αξιωματικού στην υπηρεσία των Δεσποτών του Μυστρά. Ο Κροκόδειλος Κλαδάς ανέλαβε στρατιωτική δράση στην περιοχή της Μάνης, αλλά επεκτάθηκε και στην Ήπειρο και η δράση του καλύπτει μια περίοδο σχεδόν 30 ετών.


* ντουβρουτζάς, μου ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι = παθαίνω εγκεφαλικό = σοκ, έκπληξη, ξάφνιασμα.σκοτοδίνη, ίλιγγος


Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ



  ΕΛEΓΧΟΣ... στην ιστορία 



Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

1478, 'Ουαί τοίς ηττημένοις


        Ουαί τοις ηττημένοις"!! *
Μιλώ περί της χιλιοειπωμένης
της ιστορίας του εμφυλίου*,
του Αγγλικού του βασιλείου,
όπου φαγώθηκαν,
         [δυό οίκοι αριστοκρατικοί,
φεουδάρχες του κερατά,
         [που λέμε εμείς οι λαϊκοί,
δυό οίκοι λουλουδάτοι,
    [καθώς αμφότεροι είχαν θυρεούς
με κάτι ανθισμένα ρόδα,
                                  [πάνω σ' αυτούς..

Αμέτρητοι υπήκοοι πιστοί...
                 [στις μάχες είχαν πέσει,
και τη ζωή τους άφησαν στη μέση,
πτωχοί κατά κανόνα,
               [του άρτου και της ελιάς,
πεθάνανε για ποιος θα γίνει,
      [άκουσον-άκουσον ο βασιλιάς....

Τους βάπτισε πολύ τρελός... παπάς,
θάλεγε ίσως, αν κάποιος Αρειανός,
τουρίστας ή κάποιος άλλος,
                                       [περαστικός,
έβλεπε τόσες χιλιάδες φανατικούς,
να σκοτώνονται για οίκους,
                                        [βασιλικούς,
για το ποιος θα τους ξεζουμίζει,
       [με φόρους από τους δύο αυτούς,
και θα διηγόταν ο Αρειανός
            [φρικαρισμένος πως... λωλούς
κατοίκους συνάντησε,
                            [στη μακρινή τη γή,
που έμοιαζε με φωλιά του κούκου,
                  [μ' ένα τρελάδικο δηλαδή.

Στον εμφύλιο λοιπόν αυτόν,
                     [που έχω και πάλι αναφερθεί,
το χίλια τετρακόσια εβδομήντα οκτώ
                                          [είχε εκτελεστεί,
του βασιλέως νικητή,
                          [Εδουάρδου Δ΄ο αδελφός,
αντίπαλος στον εμφύλιο,
         [και ηττημένος ο Τζώρτζ ο καψερός,
του Κλάρενς Ντιούκ,
                     (της περιοχής τίτλος δουκός).

Τον ανέσυραν λοιπόν,
              [από 'να κελί στο υπόγειο,
όπου τον είχανε τον φουκαρά,
                                     [τον Γεώργιο,
και ο καημένος μάλλον ήξερε
                                   [τι τύχη θάχει,
απ' τη στιγμή που έχασε τη μάχη...

Ήταν συνήθεια τότε να ρωτούν
με τι μέσο οι θανατοποινίτες,
                                [επιθυμούν,
στον άλλο κόσμο,
       [πιο άνετα να μεταφερθούν.

Τυχαία το διάβασα στα αγγλικά
                            [σε κείμενα ιστορικά, 
παράξενο πολύ σκέφτομαι...
           (οι νέοι τα λέν αυτά "κουφά"),
που ο μελλοθάνατος είχε ερωτηθεί,
με τι τρόπο γουστάριζε,
                                 [να εκτελεστεί !

Ε, λοιπόν η εν λόγω τελευταία 
                            [του δούκα επιθυμία,
είχε να κάνει με την Μονεμβασία (!)
καθώς την μακρινή εποχή εκείνη,
της περιοχής αυτής,
              [ήτανε ονομαστοί οι οίνοι,
κι ήταν προτίμηση,
    [της Ευρωπαϊκής αριστοκρατίας....

Έτσι εκ της περίεργης,
                      [του δούκα επιθυμίας,
για να τον πνίξουν,
            [με της "Μονεμβασιάς κρασί"*                       *Malvasia
μες σε βαρέλι,
                      [όπως θα πνίγανε γατί,
ουδείς αυλικός, ή κάποιος
            [της πλέμπας παραξενεύτηκε,
κι ο βασιλιάς ο αδελφός του,
  [χωρίς καμιά αντίρρηση το δέχτηκε..
_____________


      Ποτέ δεν τ' άκουσα,
                                          [δεν είχα ιδέα,
           πως στην Ελλαδα,
                           [κεί κάτω στον Μορέα,
          οι Φράγκοι τα Ελληνικά κρασιά,
          από των υποτελών τους,
                                             [τη δουλειά,
         μοσχοπουλούσανε,
                     [καθώς τρελαίνονταν γι αυτά,
         στης Ευρωπαϊκής ηπείρου,
                                                  [κάθε γωνιά,
         από τα σπίτια των,
                             [των "ματσών" χλιδάτων,
         ως και τις Αυλές,
              [των φαντασμένων Υψηλοτάτων....

        Των Γενουατο-ενετών τα σκάφη,
                                τα μεταφέρανε σε κάθε άκρη,
        απ' Αλεξάνδρεια ως Ιβηρική,
              [απ' τις Ηράκλειες στήλες ως Κατεγάτη.....


Ηταν απρόβλεπτο,
            [το συγκινησιακό μου δάκρυ,
σαν στις ειδήσεις άκουσα
              [ότι και πάλι για παραγωγή,
κάνουνε οι Μονεμβασιώτες,
                                       [μιά νέα αρχή,
με το που άρχισε,
                      [ο νέος αιώνας μας*...                             *21ος
Ίσως σημάδι νάναι,
                [πως ο "χειμώνας" μας,
κάποτε...    αισίως θα τελειώσει....
αφού βεβαίως,
                   [κάποιος "κλειδώσει"
τους λωποδύτες σε κελιά,
που.... ζήσανε αυτοί καλά,
και μεις πολύ χειρότερα...

Αλλά για περισσότερα
ου γκαγκαμπούμ....
                  [ντιριλί γκαγκά,
ή κάνει τζιζ και φτου κακά...


          υστερόγραφο

Ανέφερα τη φράση,
           ["όπως θα πνίγανε γατί",
γιατί καμία φιλοζωική,
           [δεν είχε ακόμη ιδρυθεί,
και όποιος γούσταρε,
               [από γατί... από σκυλί...
και από κάθε ζώο δηλαδή,
του αφαιρούσε έτσι για πλάκα τη ζωή,
κάθε αλήτης, κάθε βλαμμένο,
      [και κάθε ψυχανωμαλιάρικο παιδί.

Ήτανε τότε, μόλις
      [το χίλια τετρακόσια εβδομήντα οκτώ,
μα και για το δυό χιλιάδες αισθάνομαι
                                  [την υποχρέωση να πω,
μιά και το έφερε έτσι,
                          [δαύτη η κουβέντα,
δυό λόγια για τα διαδραματισθέντα,
έξω από το βίντεο κλαμπ της Πεύκης,
(μάρτυρας ο οδοκαθαριστής Ανέστης)...

Ζαχαρο-βουτυρο-κωλόπαιδο,
                      [νεόπλουτου μπαμπά,
τυφλώνει με μία φοβερή κλωτσιά,
τον "Πέρση", τον μικρό το γάτο,
όταν... στα πόδια του από κάτω
πήγε τ' αθώο για να το χαϊδέψει...
και το "π////στόπαιδο"
                        [το είχε σακατέψει....

Γύρω στα τριάντα,
          [θα είναι εκείνος ο "αλήτης" τώρα,
και εάν μετάνιωσε καλή του ώρα,
μα εάν ετούτος............  γελάει ακόμα,
όπως σαν έφευγε, αφήνοντας
      [μισοζώντανο του γατιού το σώμα,
του εύχομαι αυτή η βρόμα,
           [που υπάρχει μέσα του να καθαρίσει,
γιατί αλλιώς ο νόμος, ή ο Θεός...
    [αν δεν τον έπνιξε, σίγουρα θα τον πνίξει,
όχι βέβαιο σε οίνο, αλλά.....
    "μες τη μαυρίλα της ψυχής, του "ΑΛΗΤΗ"
_______________________________


Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ

______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας  ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
_____________________________________________________________



 

*Αγγλικός εμφύλιος : 18 Φεβρουαρίου – Ο δούκας του Κλάρενς, Γεώργιος, εκτελείται στον Πύργο του Λονδίνου καταδικασμένος για προδοσία εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του, Εδουάρδου Δ' της Αγγλίας.




* Malvasia της Μονεμβασίας, ένας βυζαντινός οίνος με γεωγραφική επωνυμία καταγωγής. Η επωνυμία αυτή θεωρείται μια ιστορική ονομασία προελεύσεως. Το οινεμπόριο της εποχής εκείνης με τον οίνο MALVASIA ήταν τεράστιο και αποδεικνύεται από διασωθείσες εμπορικές πράξεις της εποχής. Η επωνυμία ΜΑLVASIA ήταν γεωγραφική και υποδήλωνε τη βυζαντινή πόλη της Μονεμβασιάς κατά τους Φράγκους οι οποίοι ονόμαζαν έτσι και τον οίνο της Μονεμβασιάς.
Οι αμπελώνες βρίσκονταν στη «Δωριέων Χώρα» την περιοχή της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς που αποτελούσε ευνοϊκότατο περιβάλλον για αμπελοκαλλιέργεια. Το γλυκύ παράλιο κλίμα σε συνδυασμό με την εδαφολογική διαμόρφωση αποτελούσαν τα εξαιρετικά εκείνα προσόντα που έδιναν τη μοναδική ποιότητα του οίνου MALVASIA
Εκεί λοιπόν παραγόταν ο MALVASIA πριν τον 13ο αιώνα που οι ντόπιοι έμποροι φόρτωναν στα καράβια από το λιμάνι της Μονεμβασιάς. Στα βυζαντινά χρόνια η οικονομία στις πόλεις κάστρα όπως η Μονεμβασιά βασιζόταν στο εμπόριο. Οι πόλεις αυτές μετά τον 14ο αιώνα αποκτούν σημαντικά προνόμια και κάνουν ελεύθερα αγοραπωλησίες σε όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα.
Σ’ αυτά οι Μονεμβασιώτες έμποροι εμπορεύονταν το κρασί της Μονεμβασιάς τον ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΟ ή ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΩΤΗ ή ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ που οι Βενετοί και Γενουάτες έμποροι πωλούσαν με το όνομα MALVASIA.
Πέντε ολόκληρους αιώνες κράτησε η κυριαρχία του ελληνικού Μονεμβασία-MALVASIA στις ξένες αγορές της Ανατολής και της Δύσης. Άρχισε να παράγεται πριν τον 13ο αιώνα στη βυζαντινή Μονεμβασιά και συνεχίστηκε στη Βενετοκρατούμενη Κρήτη μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα. 


Αργότερα η κατάληψη της Μονεμβασιάς από τους Τούρκους είχε σαν συνέπεια να καταστραφούν οι αμπελώνες και να εκλείψει ο οίνος MALVASIA. Στην Ευρώπη όμως χρησιμοποίησαν το όνομά του για διάφορες ποικιλίες αμπέλου που υπάρχουν και σήμερα όπως και ανάλογοι οίνοι.

Κανένα άλλο κρασί δεν απόχτησε τόση φήμη κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση και κανένα όνομα κρασιού από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία.
 




Η Οινοποιητική Μονεμβασίας λειτούργησε σαν βάση υποδοχής στα πλαίσια του ΠΑΒΕ (Ευρωπαϊκού Ερευνητικού Προγράμματος) μαζί με τα Γεωπονικά Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, την εταιρεία VITRO(Εταιρεία Παραγωγής φυτοπολλαπλασιαστικού υλικού) και το ΕΘΙΑΓΕ (Εθνικό Ιδρυμα Γεωργικών Ερευνών) κατέγραψαν 14 ποκιλίες αμπέλου που συναντώνται στην περιοχή και που κάποιες από αυτές πολύ πιθανόν μετείχαν στην παραγωγή του οίνου MALVASIA.
Η Οινοποιητική Μονεμβασίας με επιμονή και συνέπεια συνόδευσε μαχητικά μια περιπετειώδη μαραθώνια διαδρομή 12 ετών μελέτης των χαρακτηριστικών των τοπικών ποικιλιών, δημιουργία πειραματικών αμπελώνων, διεξαγωγή διεθνών επιστημονικών συμποσίων με θέμα τον Μονεμβάσιο-Malvasia οίνο, πειραματικών οινοποιήσεων με το Ινστιτούτο Οίνου, επιτέλους με ημερομηνία 23 Ιουλίου 2010 (ημέρα που εορτάζεται η επέτειος της απελευθέρωσης της Μονεμβασιάς!) εκδόθηκε το φύλλο 1125 της εφημερίδας της κυβέρνησης όπου αναγνωρίζονται οίνοι Μονεμβασία-Malvasia ως προστατευόμενη Ονομασία Προελεύσεως για οίνο λευκό γλυκό από λιαστά σταφύλια και οίνο λικέρ από λιαστά σταφύλια.


Η ζώνη παραγωγής του Π.Ο.Π. Μονεμβασία - Malvasia (Monemvasia - Malvasia) εκτείνεται στην κτηματική περιφέρεια των πρώην Δήμων Μονεμβασίας, Ασωπού, Βοιών και Μολάων του νομού Λακωνίας. Οι λευκός οίνοι ΠΟΠ Μονεμβασία - Malvasia παράγονται από σταφύλια της ποικιλίας Μονεμβασιά τουλάχιστον 51% και ένα κυμαινόμενο ποσοστό των ποικιλιών Ασύρτικο, Κυδωνίτσα και Ασπρούδες. Aπ’ αυτές τις έρευνες και τους πειραματικούς αμπελώνες η ΟΙΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ έχοντας την πρώτη ύλη (σταφύλια) και παρήγαγε πειραματικά λιαστό γλυκό κρασί Malvasia με εξαιρετικά απoτελέσματα.

O οίνος Π.Ο.Π. Μονεμβασία – Malvasia 2010 της Οινοποιητικής Μονεμβασίας εμφιαλώθηκε για πρώτη φορά το 2013 ύστερα από 2 ετή παλαίωση.
ΟΙΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ Βελιές Μονεμβασίας, Λακωνία, ΤΚ 23070 | Τ:.27320 53096 

F:.27320 53119 E:. info@malvasiawines.gr 

____________________________________